مسعود جعفریان
۱۶:۴۸ - چهارشنبه ۱۳۹۲/۰۵/۲۳

سخنی با دکتر حسن روحانی

انتخاب استاندار اصفهان؛ استانداری که باید خود یک رییس جمهور باشد

و اصفهان شهری است که مدیریت آن به تنهایی فردی با پتانسیل ها و قابلیت های یک رییس جمهور می خواهد و نیازمند یک ژنرال است نه گروهبانانی که اصفهان تبعیدگاه آن ها در نظر گرفته شود…

صاحب نیوز- مسعود جعفریان

زمانیکه صحبت از اصفهان می شود اذهان عمومی به سمت شهری توسعه یافته می رود که در زمینه های مختلف صنعتی فرهنگی و اجتماعی همواره پیشتاز بوده است.

اصفهان به لحاظ جمعیت پس از تهران و مشهد سومین شهر بزرگ و توسعه ‌یافته ی ایران و یکصد و هفتاد و یکمین شهر پرجمعیت دنیاست. این شهر در حکومت صفویان هنگامی که برای دومین بار (پس از دوران سلجوقیان) پایتخت ایران شد، رونق فراوانی گرفت. حتی امروزه نیز شهر مقدار زیادی از شکوه گذشته خود را در دوران صفوی حفظ کرده‌است. بناهای تاریخی متعددی در شهر وجود دارد که تعدادی از آن‌ها به عنوان میراث تاریخی در یونسکو به ثبت رسیده‌اند. اصفهان در سال ۲۰۰۶ به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام و در سال ۱۳۸۸ به عنوان پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی انتخاب شد. این شهر به داشتن معماری زیبای اسلامی و بسیاری از بلوارهای زیبا، پل‌های سرپوشیده، کاخ‌ها، مسجدها و مناره‌های منحصربفرد معروف است. این امر باعث شده‌است که در فرهنگ ایرانی اصفهان، نصف جهان لقب بگیرد.

بدون شک در این عرصه نقش مدیریت و مدیریت ارشد در این استان از دیگر جنبه ها پررنگ بوده است و این موضوعی است که در انتخاب مدیریت ارشد استان بسیار مهم و قابل تأمل است.

اصفهان در زمینه های گردشگری از ظرفیت ها و پتانسیل های قابل توجهی برخوردار است که متاسفانه سال هاست از آن ها چشم پوشی شده است و فرصت سوزی عظیمی در این باره صورت گرفته است که نمی توان از نقش مدیریت ضعیف در این عرصه چشم پوشی کرد.

وجود جریان های مختلف فرهنگی و اجتماعی در سطح استان اصفهان که هرکدام از دیدگاه های مختلفی برخوردار هستند نیازمند یک همدلی و وحدت است و تا زمانی که مدیریت ارشد استان شناخت کاملی بر این جریان ها نداشته باشند وفاقی برای دسترسی به اهداف متعالی فرهنگی و اجتماعی شکل نخواهد گرفت.

استان اصفهان به عنوان قطب سیاسی کشور و با وجود گروه های مختلف با نگرش های متفاوت در مرکز استان و حتی در شهرستان هایی همانند نجف آباد، کاشان و… شناخته می شود و شاید بتوان گفت سخت ترین استان از نظر مدیریت و ارتباط با طیف های سیاسی مختلف است که نفوذ بسیار زیادی در لایه های مختلف جامعه دارند.

وجود حوزه های علمیه متعدد و بیوت آیات و علما در این شهر و ارتباط بسیار عمیق علما با بازاریان و کسبه و تجار از دیگر نکاتی است که در دیگر استان ها کمتر وجود دارد و نحوه ی ارتباط و تعاملات شخص اول استان با آن ها بسیار حائز اهمیت است.

و در زمینه های صنعتی قطعا اصفهان نیازمند استانداری خواهد بود که شناختی دقیق و جامع از ظرفیت های صنعت و معدن استان داشته باشد و با فعال نمودن این عرصه در زمینه ایجاد اشتغال فعال و کاهش جمعیت لشگر بیکاران دانشگاهی و متخصص موفق باشد.

و اما از هرچه بگذریم سخت است که بخواهیم از منافع و حقوق مسلم استان بگذریم؛ آب، آب و آب.

زاینده رود رگ حیات فلات مرکزی ایران و مایه ی حیات آن است و زندگی کشاورزان پرشمار اصفهانی (که این روزها روزهای خوبی را سپری نمی کنند) مهمترین مسئله است.

مسئله ای که با زندگی همه ی مردم این استان مستقیم و غیرمستقیم ارتباط دارد و وقتی که زاینده رود باشد اصفهان همه چیز دارد و نصف جهان است و وقتی که زاینده رود نباشد اصفهان هیچ نیست و حتی ربع جهان هم نیست.

همه و همه ی آن ها تفاسیر شهری است که مدیریت ارشد آن یا استاندار آن باید یک فرد برنامه ریز، قدرتمند و با نظرات استراتژیک باشد.

اگر مدیریتی که در اصفهان سکاندار امور باشد بخواهد همانند دیگر استان ها باشد خاطرات هشت سال گذشته تکرار خواهد شد.

مدیرانی که در هشت سال گذشته با مدیریت بدور از تعقل و منفعل در سطح کشور تنها و تنها بهترین فرصت ها را از این استان دریغ نمودند و باعث شدند در این هشت سال ضربات غیرقابل جبرانی بر پیکره ی این شهر وارد شود.

و اصفهان شهری است که مدیریت آن به تنهایی فردی با پتانسیل ها و قابلیت های یک رییس جمهور می خواهد و نیازمند یک ژنرال است نه گروهبانانی که اصفهان تبعیدگاه آن ها در نظر گرفته شود و فقط برای دور بودن از مرکز، سکان استانداری اصفهان را برعهده بگیرند.