انتخابات (2)
۱۹:۴۰ - دوشنبه ۱۳۹۶/۰۱/۲۸

یک رأی برای وجدانمان؛

چگونه رای داده تا پس از انتخابات پشیمان نشویم

ما وعده الهی برای تغییر را قبول داسته و می دانیم که خداوند سرنوشت ما را تغییر نخواهد داد جز اینکه خود خواهان تغییر شرایط و بهبود آن باشیم؛ به ساز و کار انتخابات نیز اطمینان داشته و می دانیم رئیس جمهور آینده منتخب اکثریت ما مردم است، اما چرا باز هم بعد از مدتی احساس می کنیم انتخاب خوبی نکرده ایم؟

صاحب نیوز– اعتقاد قلبی به آیات الهی و قرآن کریم تنها به زبان نیست، بلکه می طلبد هر یک از ما که ادعای مسلمانی داشته کلام وحی را به گوش جان بپذیریم.

خداوند در سوره مبارکه الرعد آیه ۱۱ می فرماید:«خداوند سرنوشت هیچ قوم (و ملّتی) را تغییر نمی‌دهد مگر آنکه آنان آن چه را در خودشان است تغییر دهند! و هنگامی که خدا اراده سوئی به قومی (به خاطر اعمالشان) کند، هیچ چیز مانع آن نخواهد شد؛ و جز خدا سرپرستی نخواهند داشت.»

عرصه انتخابات ریاست جمهوری یکی از عرصه هایی است که به صورت آشکار می توان تحقق این فرموده خداوند را دید. جالب اینکه خداوند اشاره به امت اسلامی یا امت خاص دیگری نکرده و این قانون برای تمامی اقوام و ملت ها یکی است. بدون تردید اگر امروزه افسار کشوری به نام آمریکا (که خود را به جهت قوانین مدنی و سیستم انتخاباتی بهترین و مترقی ترین کشور دنیا می داند) به دست کسی چون ترامپ افتاده نه تقصیر مردم آفریقاست، نه مردم چین و اروپا و نه مردم ایران؛ این تنها مردم آمریکا هستند که مسبب انتخاب او شده و نهایتا محکوم هستند تا دود آتش افروزی ها و حماقت های او را هم نوش جان کنند.

این قانون حتمی الهی همانطور که گفته شده ناظر به هیچ ملت و قوم خاصی نبوده و برای تمامی ملت ها است. البته بر خوانندگان اندیشمند این گفتار روشن است که هدف از بیان ماجرای انتخابات آمریکا و انتخاب ترامپ در آغاز این گفتار در مقام مقایسه نیست. چه این که اولا به لطف خداوند متعال سیستم نظارتی و فیلترهای پیش بینی شده در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برای تعیین صلاحیت نامزدهای ریاست جمهوری کاملا عقلانی، استوار و محکم است و ثانیا شخصیت آحاد ملت و دولت ایران اسلامی با شخصیت امثال ترامپ به هیچ وجه قابل مقایسه نبوده و طرح این بحث صرفا به عنوان مثالی آشکار در تحقق قانون تغییر است که در کلام وحی الهی آمده است.

با این مقدمه و این که کلام وحی (العیاذ بالله) لغو و بیهوده نیست، ابتدایی ترین اصلی که به نظر می آید این است که بعد از انتخابات نام فردی به عنوان رئیس جمهور از صندوق های رأی خارج خواهد شد که اراده  اکثریت ما ملت است.

البته همیشه شبهات و اتهاماتی متوجه نتایج آراء مردم بوده که بسیاری از این جملات را بسیار شنیده ایم، اما بیشتر این عبارت ها هم یا از زبان دشمنان ملت است و یا دوستان نادان.

اما هرکس کوچکترین آشنایی به فرایند رأی گیری و تعداد افراد ناظر بر صندوق های رأی و نحوه باز کردن آنها و شمارش آراء داشته باشد به خوبی می داند که حرف از تقلب و جابجایی رأی و غیره که نتیجه انتخابات را تغییر دهد از اساس باطل است. هرچند شرایط صد در صد ایده آل نبوده و امکان دارد در برخی نقاط آن هم به دلیل بی توجهی مسئولان اجرایی و یا نظارتی انتخابات، تخلفاتی نیز صورت گیرد اما نه تخلفاتی که بتواند نتیجه انتخابات را تغییر دهد.

بنابراین می ماند همان رأی مردم؛ یعنی همان اراده مردم؛ یعنی این که ما مردم هستیم که تصمیم می گیریم عنان دولت و قوه مجریه کشور را به دست چه کسی بدهیم. این ما مردم هستیم که فردی را انتخاب می کنیم و به او قدرت می دهیم چهار سال تغییر در عرصه های سیاسی، اقتصادی، بین المللی، صنعتی، کشاورزی، رفاهی، تولید و اشتغال و مسکن و بسیاری از امور مهم کشور را در دست گرفته و به پیش براند یا درجا بزند یا عقب گرد کند. پس آنچه توسط منتخب ما اتفاق می افتد نتیجه مستقیم رأیی است که می دهیم.

ما وعده الهی برای تغییر را قبول داریم و می دانیم که خداوند سرنوشت ما را تغییر نخواهد داد جز اینکه خود خواهان تغییر شرایط و بهبود آن باشیم. به ساز و کار انتخابات نیز اطمینان داشته و می دانیم رئیس جمهور آینده منتخب اکثریت ما مردم است. اما چرا باز هم بعد از مدتی احساس می کنیم انتخاب خوبی نکرده ایم؟

به نظر می رسد اولین اشکال عمده در عدم شناخت صحیح ما نسبت به نامزدهای ریاست جمهوری است. برای بسیاری از ما مردم نامزدهای ریاست جمهوری خیلی شناخته شده نیستند. از این که این نامزدها برنامه جامع و کاملی داشته یا خیر خبر نداشته و از ایده ها و نظرات آن ها بی خبریم و یا این که با تیم اجرایی و اندیشه های اطرافیان نامزدها آشنا نیستیم. همه اینها باعث می شود بدون آگاهی لازم پای صندوق های رأی رفته و تازه آنجا فکر کنیم که باید به چه کسی رأی بدهیم. بدون تردید شما هم بسیار با آدم هایی مواجه شده اید که روز رأی گیری از این و آن می پرسند به چه کسی رأی بدهم؟

اشکال عمده دوم تبعیت از موج تبلیغات و رسانه است که قدرت تصمیم گیری ما را با خود به آنجا که خودش می خواهد نه آنجا که عقل و اندیشه ما می گوید، می برد و اشکال عمده دیگری که همه داریم اعتماد به وعده هایی است که نامزدها می دهند. اعتمادی که بر پایه عقل و منطق نیست. به عنوان مثال یک نامزد وعده می دهد که همه مردم را خانه دار می کنم، برای همه بیکاران شغل تأمین می کنم، آب و برق و گاز را ارزان می کنم و وعده هایی از این دست.

جالب این بوده که ما همان ابتدا هم باور نمی کنیم نامزدی که این وعده ها را می دهد بتواند به وعده هایش عمل کند، اما چون وعده هایش به دلمان می نشیند دل می دهیم. به هر حال از قدیم گفته اند: وصف العیش نصف العیش.

 و اما نتیجه ای که می توان از بحث، گرفت:

بیاییم در این دوره با این عقیده که تک تک ما در انتخاب رئیس جمهور آینده دخیل و سهیم هستیم و عملکرد او به حساب رأی ما نیز نوشته خواهد شد، برای انتخاب بهترین فرد دقت و دغدغه داشته باشیم.

در کنار توجه به جریان اخبار و اطلاعات رسانه های مجازی، رسانه ملی و تبلیغات، تحت تاثیر فضای کلی قرار نگرفته و بیشتر تابع عقل خود باشیم.

برنامه های اعلامی کاندیداها را به دقت مرور کرده، امکان تحقق و یا عدم امکان آن را بررسی کنیم و تلاش کنیم با تیم اجرایی و عملیاتی کاندیداها بیشتر آشنا شویم.

سوابق و کارنامه اجرایی نامزدها را بررسی کنیم. مراقب تخریب ها و اتهاماتی که علیه بعضی نامزدها می شود باشیم. اعتقاد و تبعیت از قانون اساسی و ولایت فقیه، ساده زیستی، عشق به مردم، تحصیلات و تجربیات و تقوی، صداقت و ایمان و اخلاق و انسانیت نامزدها را در نظر گرفته و بدون حب و بغض سیاسی و جناحی نامزد مورد نظرمان را انتخاب کنیم.

به کسانی که در اطراف ما بوده و امکان و قدرت شناخت اصلح را ندارند کمک کنیم تا آنها هم انتخاب درستی داشته باشند.

و کلام آخر اینکه با نیت رضای الهی و به قصد قربت إلی الله و با هدف توسعه کشور و خروج از بن بست های اقتصادی و تحریم ها و فراهم شدن رفاه عمومی و اعتقاد به اینکه سرنوشت ما را کسی جز ما تغییر نمی دهد، بهترین را انتخاب کنیم.

انتهای پیام/ پونه زار