29039
۱۱:۲۰ - سه شنبه ۱۳۹۶/۰۲/۱۲

چرخ نساجی ها از کار می ایستد؛

آخرین نفس های ریسندگان اصفهان

وضعیت این روزهای صنعت نساجی با تعطیلی پلی اکریل وارد مرحله جدیدتری شده است. در این بین می توان تاسف بارترین رویدادها را تعطیلی پلی اکریل دانست، کارگرانش چند ماه است حقوقی نگرفته اند و بعد هم عذرشان را خواسته اند…

به گزارش صاحب نیوز؛ قدیم ترها اصفهان بود و زاینده رودش، در کنار زاینده رود هم خاطرات کارخانجات ریسندگی اش! طبیعت بود و صنعت که در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی داشتند.

کار کردن در کارخانجات نساجی هم برای مردان و هم زنان اصفهانی افتخاری بود که بخشی از خاطرات زندگیشان را پوشش می داد.

هنوز هم پای حرف بزرگ تر ها که می نشینی گویا در همان زمان هستند و با آب و تاب تمام برایت از مسیر کارخانه و حضور و غیابش، کار کردن و شیفت رفتنش می گویند.

شاید اگر به دوران مشروطه برویم و فضل الله دهش و کازرونی و دیگران را می دیدیم و به  آنها می گفتیم قرار است چه بلایی سر میراثتان بیاید، سرمایه شان را در شغل دیگری به کار می گرفتند.

جدای از نوع شغل، باید توجه داشت که زمین و بنای هر کدام از اینها قدمتی تاریخی داشت، و بعضی هم به عنوان میراث ملی ثبت شده بودند.

بافناز، پشمباف، ریسباف واین اخر کار هم پلی اکریل!

اینها همه یا دچار رکودند یا در کل تخلیه کرده اند و داده اند دست معاملات ملکی برای ساخت و ساز و برج سازی!

نمونه اش هم همین ریسباف که سال 1312 تاسیس شد و در فهرست آثار ملی هم ثبت بود، عاقبتش بانک ملی آمد و تملک بنا و زمین کرد و وضعیتش هم در هاله ای از ابهام باقی مانده است.

آری اینها موزه ای بودند برای خودشان که حالا دارند با کامپوزیت و سنگ و شیشه و چراغهای گوناگون تغییر مسیر می دهد.

مشکل به افراد بر نمی گردد به قوانین توسعه شهری بر می گردد، شهر به نوعی رشد کرد که دقیقا کارخانجات افتاد وسط شهر، اینجا بود که پشمباف شد صدا و سیما و ریسباف شد بانک ملی و بقیه هم کلیدش در دست بنگاههای معاملات ملکی!

همین دیروز بود که دبیر انجمن کارفرمایان نساجی اصفهان با تسنیم گفتگویی داشت و وضع بد اقتصادی و به تبع آن فروش کارخانجات به کسانی که سررشته ای از نساجی ندارند را عامل آغاز ورشکستگی این کارخانجات دانست و گفت وقتی مسئولی از نجف آباد می آید و کارخانه را می خرد که تخصصی ندارد، همین عدم تخصص آقازاده ها کارخانجات تعطیل می کند.

مظفر چلمقانی اشاره ای هم به حال و روز این روزهای پلی اکریل کرد، کارخانه ای که حرف و حدیث بسیار دارد و مجال سخن گفتن درباره آن اینجا نیست.

اینها حال و روز کارخانه هایی است که روزی چرخشان می چرخید و هرکدام در یکی از دولتها تعطیل شدند.

یکی دولت هفتم و دیگری هشتم، یکی دولت نهم و آن یکی دهم و این آخر کار هم دولت یازدهم رکورد را شکست.

در این بین می توان تاسف بارترین تعطیلی ها را پلی اکریل دانست، کارگرانش چند ماه است حقوقی نگرفته اند و بعد هم  عذرشان را خواستند.

با یک واکاوی می توان عدم توجه به منویات رهبر معظم انقلاب اسلامی در حوزه توجه به تولید داخل و اشتغال و همچنین واردات بی رویه محصولات مشابه چینی را عامل اصلی این تعطیلی ها دانست.

حال که در بحبوحه تبلیغات انتخاباتی هستیم و هر کدام از نامزدهای محترم وعده وعیدهایی می دهند و برنامه های خود را ارئه می کنند و به قولی مسئولانمان هم در این تب داغ انتخاباتی می سوزند، بد نیست بیایند برنامه هایشان را برای احیای این صنعت ماندگار اعلام کنند و به داد کارگران بیکار شده آن برسند.

گزارش از : سید رسول زهرائی

انتهای پیام/ گ