teror
۱۰:۱۲ - پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۳/۱۸

دهه 60 در آینه دهه 90

ترورهای مُنافقانه دیروز؛ ترورهای بُزدلانه امروز

ترورهای کور و بُزدلانه در قلب پایتخت تداعی و یادآور همان ترورهای دهه مظلوم ۶۰ به تعبیر رهبر معظم انقلاب بود.

صاحب نیوز- عبادالله مهاجرانی/ ترورهایی که ایران و ایرانی بیشتر از هر مملکت و وادی دیگری با آن آشنا و عجین هستند و دست کم خوب می دانند و خوب می فهمند ترور و کشتار آن هم از نوع کور و ناشیانه اش چیست و نه تنها راه به جایی نمی برد بلکه باز هم به تعبیر همان رهبر فرزانه اراده ما در برابر نظام سلطه ناجوانمرد را محکمتر و استوارتر می کند.
ترورهایی که درست در زمانی روی داد که ملت مقاوم و همیشه در صحنه ایران عزیز همین چند هفته قبل طعم خوش و بیادماندنی مشارکت دهه ها میلیونی در انتخابات را چشید و مزه همین اقتدار و وحدت را به کام دشمنانش تلخ کرد.
واکنش ها اما به این رویداد متفاوت بود اما در یک نگاه کلی کلید واژه محوری واکنش ها وحدت همگانی مردمانی بود که همین چند روز قبل و در چهاردهم خرداد 96 بار دیگر با امام و مقتدایشان پیمان و میثاقی دوباره بستند تا با به رخ کشیدن وحدت ملی در همین حضورهای دسته جمعی و دشمن شکن کاری کنند کارستان.
یک کارگردان سینمای کشورمان در همین رابطه نوشته است: امروز مثل دوران جنگ تحمیلی آنچه که می تواند دشمن را مایوس کند اتحاد و همدلی مردم با وجود همه رنگ ها، قومیت ها و مذاهب است. امیدوارم همین اتفاق رخ دهد و نشانه های آن هم موجود است که مردم ما در شریط سخت با همه گرایش های سیاسی و اجتماعی و مذهبی در کنار هم قرار می‌گیرند.
ترقه بازی تروریست ها ولی چه تعبیر به جا و درستی بود که باز هم رهبر انقلاب برشمردند. ترقه بازی کودکانه ای که مشتی جاهل و مزدور، که در تکفیرشان تردیدی نیست و سال ها و بلکه قرن هاست در همین جهل سعودی و خوارج منش متلاطمند به راه انداختند و کاری از پیش نبردند.
آنها خوب می دانند ایران اسلامی بیدی نیست که با وزش این بادهای سیاه بلرزد اما حتی اگر زودپزی هم در گوشه ای سرزمین های مقاومت و غیر مقاومت ترکید بلافاصله انجامش را بر عهده می گیرند گویی گمان می کنند ملت ایران شبیه همان ملت های خودشان یا ایادی مزدور و سلطه گرشانند که با تشر یا ترقه ای بترسند و از مقاومت پا پس بکشند.
شاید هم گمان کرده اند می توانند ما را به میز مذاکره بکشانند اما کور خوانده اند چرا که نظام سلطه و استکبار سرآمد همین جهل جاهلانه ای است که ذکر آن گذشت و تنها راه و مسیر در برابر این نظام مستکبر مقاومت است و بس.
باز اما برگردم به همان دهه شصتی که برخی در بازی های سیاسی انتخاباتی جای جلاد و شهیدش را برای فقط چند رأی عافیت طلبانه عوض کردند. پاسخ این زیاده هم نیاز به تطویل و تفسیر زیادی ندارد و تنها همین چند کلمه همسر شهید داریوش رضایی نژاد از شهدای هسته ای که هر چند مستقیم اشاره ای به برخی مسائل نداشت اما از اتفاق به خوبی بیانگر خیلی از حرف و نقل های سیاه و سفیدی بود که در چند سطر کوتاه جاری شد:
او در صفحه اینستاگرام خود نوشت: امیدوارم لااقل از امروز به بعد قدردان کسانی که امنیت ما را به هر نحو فراهم می کنند باشیم. سخت است هم جان بدهی هم مطمئن باشی بابت جان دادنت، خانواده و نزدیکانت از کسانی که برایشان جان داده ای، گوشه و کنایه می شنوند!

راستی مدافعان مظلوم حرم و حریم اسلام و ولایت را بگو! چه جانانه بیرون مرزها و کیلومترها آن طرفتر از خاک وطن مشق عشق می کنند تا شاید امروز، آنهایی که می گفتند و نیش و کنایه می زدند رفتنتان به کشوری دیگر برای چیست و چه سودی دارد شاید، فقط اندکی بفهمند و بالاخره درک کنند این عزیمت جانانه و جهادگرانه را.

آری؛ فقط اندکی…
یاد و نام همه شهیدان دیروز و امروز وطن جاودانه و گرامی باد

انتهای پیام/ ی