139303311025379193047634
۱۰:۴۰ - پنجشنبه ۱۳۹۶/۰۳/۲۵

یادداشت؛

سابقه «آتش به اختیار» در جمهوری اسلامی

پس از سه دهه هشدار و نهیب های مکرر مقام معظم رهبری درخصوص مقابله با تهاجم فرهنگی، شبیخون فرهنگی و جنگ نرم دشمنان به همه دولت های مختلف پس از جنگ، امروز فرمان آتش به اختیار توسط افسران جنگ نرم را صادر می نمایند.

صاحب نیوز– عباس خیراندیش/ پیرو سخنان رهبر انقلاب در جمع دانشجویان و سپس در جمع مسئولان نظام طی هفته و روزهای اخیر، تحلیل های متفاوتی از طرف صاحب نظران با دیدگاههای مختلف سیاسی و فرهنگی و بعضا هم حزبی ارائه شده و اینجا برای روشن شدن بیشتر هدف از صدور این فرمان در شرایط کنونی کشور لازم است تا نگاهی به سابقه چنین فرمان و اقدام در نظام جمهوری اسلامی ایران داشته باشیم.
پس از روی کارآمدن دولت بنی صدر در ابتدای دهه 60 و در شرایطی که جنگ بر کشور تحمیل شده بود رئیسس جمهور وقت با نگاهی سهل اندیشانه که دارای آبشخوری از جنس اعتماد به دشمن به واسطه ارتباط با نهضت آزادی و جبهه ملی و سازمان مجاهدین خلق(منافقین) بود، وارد ماجرای مقابله نظامی با متعرضان به ایران شدند و استراتژی زمین در مقابل زمان را اتخاذ نمود.

در پی این استراتژی ناصواب بود که تعداد زیادی از شهرهای مرزی و درونی استان خوزستان را از دست دادیم و دشمن تا نزدیکی های شهر اهواز پیشروی کرد.

اینجا بود که راهبرد آتش به اختیار و تشکیل گروههای چریکی و جنگهای نامنظم توسط افراد مختلف از وزیر دفاع وقت شهید چمران گرفته تا دیگر فرماندهان و افرادی که احساس مسئولیت می کردند اتخاذ شد و در هر خط و مرزی که توانستند ایفای نقش نمودند.

اینجا درست زمانی بود که مرکز اصلی فرماندهی و هدایت جنگ دچار ضعف مفرط و ارتکاب اشتباهات مکرر و همچنین جابجایی مسائل اصلی و فرعی شده بود.

این فرمان پیش از این فقط یک‌بار صادر شده و آن افراد با سربلندی و آبرو از این آزمون بیرون آمدند. روزهای آغازین جنگ، وسعت جنگ به گونه‌ای بود که ساختار ارتش آن روز جوابگو نبود. هسته‌های پراکنده ولی متحدالمرکز «جنگ‌های نامنظم» شکل گرفت. شهید چمران، شاهرخ ضرغام و خیلی از فرماندهان امروز سپاه و ارتش با این هسته‌ها همکاری کردند، شهرهای مهمی حفظ شد و عملیات‌های بزرگی از دل همین تشکیلات و تجربیات ارزشمند رقم خورد.

اینجاست که می بینیم شهید چمران در سوسنگرد، شهید علم الهدی در هویزه، شهید محمد بروجردی در کردستان، جاویدالاثر حاج احمد متوسلیان در لبنان و شهید ضرغام و …. هر کدام به نحوی و گوشه ای از کار را به دوش کشیده تا اینکه فرماندهی به جایگاه اصلی خود برگردد و از ادامه پیشروی در جنگ جلوگیری شود.

پس از سه دهه هشدار و نهیب های مکرر مقام معظم رهبری درخصوص مقابله با تهاجم فرهنگی، شبیخون فرهنگی و جنگ نرم دشمنان به همه دولت های مختلف پس از جنگ، امروز فرمان آتش به اختیار توسط افسران جنگ نرم را صادر می نمایند.

این در حالی است که فجایعی مانند سند ۲۰۳۰، ممانعت از دخالت علما و فقها در مسائل فرهنگی توسط وزیر ارشاد، جابجایی مسائل اصلی و فرعی از قبیل کنسرتها و … جابجایی جای شهید و جلاد، جابجایی سبک زندگی ها و افزایش فاصله طبقاتی و … در سطح کشور بروز می یابد.

حال نقش حرکت های خودجوش فرهنگی در سراسر کشور و ایجاد روحیه مطالبه گری در جوانان و آحاد مردم از مسئولان و متولیان امور فرهنگی با فرمان آتش به اختیار تکمیل می شود.

آنچه که باز هم بایستی بدان توجه داشت، تفکیک مسائل داخلی و مسائلی که دشمنان قسم خورده انقلاب برای کشور ایجاد می کنند، فرمان آتش به اختیار برای قسمت دوم از مسائل است که دشمن در فضای جنگ نرم دنبال می کند، که لازم است همانطور که در جنگهای نامنظم و چریکی سالهای اولیه دفاع مقدس داشته ایم با هماهنگی قرارگاه مرکزی آتش به اختیار به فرماندهی شخص مقام معظم رهبری‌ اقدامات لازم در جنگ نرم نیز صورت پذیرد.

انتهای پیام/ کاشان اول/ ی