13940423163216123_PhotoL
۱۰:۱۰ - سه شنبه ۱۳۹۶/۰۷/۱۱

گزارشی از یک مرکز توانبخشی در اصفهان؛

مادریارانی که واژه ایثار را معنایی دیگر بخشیده اند/ اینجا محبت حرف اول را می زند

اینجا هر کس که می آید هم باید مادر باشد و هم خاله و عمه و پرستار، چون همه بچه ها بیمار هستند به مراقبت زیاد نیاز دارند؛ این را یکی از مادر یاران می گوید.

به گزارش صاحب نیوز؛ تن های نیمه جان کنج تخت های فلزی، نفس های نیمه راه در دم و بازدم، چشم های دوخته شده بر سقف، پاهای ناتوان و دست های بی رمق؛ اینجا جایی است در حوالی همین شهر؛ جایی برای انسان هایی که فرشته های زمینی اند.

به هر کدام از آنها نگاه می کنی آرامش می گیری؛ لبخندهای کمرنگ کنج لب هایشان نشسته با اینکه نه حرف می زنند و نه صدایت را می شنوند اما دنیایی از محبت و مهربانی اند.

وارد حیاط مرکز توانبخشی شبانه روزی شهید بهشتی«مریم» اصفهان که می شوی سکوتی عجیب در آن حاکم است؛ باغچه ای زیبا در دو طرف حیاط وجود دارد با ایوانی کوچک؛ وارد سالن می شویم؛ سالنی طولانی با سه اتاق بزرگ که فرشته های زمینی در سه بخش در آن وجود دارد.

پرستار بخش می گوید: معلولان ذهنی عمیق حالشان از بقیه حادتر است. نه می شنوند. نه حرکتی دارند. گاهی برخی از آنها بینایی ضعیفی هم دارند و چشم هایی کم سو که به سختی افراد را می بینند.

یکی از آنها دختری 13 ساله است با موهای مشکی کوتاه. دست هایش را قفل کرده است به میله های تخت و چشم های زیبایش را بین میله ها قرار داده است و دستی برای ما تکان می دهد و از ته گلویش حرفی می زند که تشخیص آن برای ما سخت است.

پرستار می گوید: او خوشحال است که کسی به سراغ آنها آمده است. اینجا کمتر خانواده ها به بچه ها سر می زنند. برخی از خانواده ها بچه ها را رها کرده اند به امان خدا. چند وقت پیش کودکی را آوردند که باید از راه شکم و با لوله به او غذا می دادیم. پدر و مادرش بی خیال او شده اند و اصلا از زمانی که او را آورده اند حتی از او سراغی هم نمی گیرند. همه این مسائل ما را عذاب می دهد. دلمان برای بچه ها می سوزد و به غیر از اینکه به موضوع درمان آنها می پردازیم نمی توانیم برای تک تک آنها مادر باشیم. همه آنها به آغوش مادر نیاز دارند.

یکی از بچه ها که مبتلا به بیماری سندروم دان بود در آغوش یکی از مادر یارها جا خوش کرده بود و اصلا دلش نمی خواست مادر یار را رها کند. هر بار مادر او را می گذاشت روی تختش گریه می کرد و می خواست که مادر یار دوباره او را به آغوش بکشد.

اینجا هر کس که می آید هم باید مادر باشد و هم خاله و عمه و پرستار. چون همه بچه ها بیمار هستند به مراقبت زیاد نیاز دارند؛ این را یکی از مادر یاران می گوید. مادر یارانی که به واقع ایثار را معنایی دیگر بخشیده اند و از همه چیزشان برای این بچه ها گذشته اند.

ساعت نزدیک 19 است و مانند بیمارستان ها به بچه ها زود شام می دهند. سالن از دو سینی بزرگ پر می شود. سینی ها را بر روی تخته ای فلزی قرار می دهند و کاسه های استیل کوچکی بر روی آن می گذارند. یکی از مادر یارها برنج می ریزد و دیگری بر روی برنج ها ماست. امشب یکی از خیران برای بچه ها سوپ آورده است و آنها همراه غذا سوپ هم می خورند.

یکی از مادر یارها می گوید: با اینکه بچه ها معلول هستند اما از لحاظ غذایی خوراک خوبی دارند. سوء تغذیه ندارند و به آنها از لحاظ غذایی رسیدگی می شود. در ایام خاص گاهی مردم نذری هایشان را برای بچه ها می آورند اما مشکل اصلی آنها کمبود عاطفه است. این فرشته های زمینی به مهر و محبت نیاز دارند. هر گاه خدمتی به آنها کرده ام خداوند پاداش آن را به من دو برابر داده است و از کار کردن در این مکان لذت می برم. کارم را دوست دارم با اینکه اوایل برایم خیلی سخت بود اما به مرور عادت کردم و حالا اگر یک روز نباشم دلم برای بچه های مرکز تنگ می شود.

زهرا متولیان، کارشناس مامایی و پرستار مرکز است؛ او دو سال و نیم است در این مرکز کار می‌کند و دانشجو بوده که وارد این مرکز شده است. او می گوید: هفته اول کار در اینجا برایم سخت بود تا جایی بچه ها از سه تا 14 سال هستند. بچه‌های تربیت پذیر را هر روز به حمام می‌بریم؛ اما بچه‌های ایزوله هر کدام یک روز حمام داده می‌شوند. تعداد بچه‌های ذهنی عمیق در این مرکز بیشتر است که نمی‌توانند هیچ کاری انجام بدهند و باید به صورت کامل از آنها نگهداری شود.

وی ادامه می دهد: ای کاش مسئولان توجه خاص‌تری نسبت به بچه‌های این مرکز داشته باشند. خیران هم یک سوی قضیه هستند چرا که سازمان بهزیستی به تنهایی نمی تواند جوابگوی همه نیازهای آنها باشد. هزینه های ماهانه آنها میلیونی است و بنابراین خیران باید در این عرصه وارد عمل شوند و به کمک مراکز توانبخشی بیایند. با توجه به تورم و وضعیت موجود اقتصادی خیران هم نمی توانند مانند گذشته به این مراکز خدمت کنند و شرایط آنها هم برای کمک سخت شده است.

صاحب امتیاز این مرکز فاطمه رفسنجانی صادقی است که کارشناسی ارشد پرستاری است و 20 سال مدیر عامل مرکز توانبخشی شهید مدنی شهرستان زرین شهر و مسئول فنی مرکز حمیده قاسمی بوده است و 17 سال سابقه کار در مرکز توانبخشی مریم را دارد.

وی در گفتگو با خبرنگار ما اذعان می کند: در حال حاضر 120 نفر مددجو و عقب مانده ذهنی و جسمی به صورت شبانه روزی در این مرکز نگهداری می‌شوند؛ مددجویان مرکز شهید بهشتی از اصفهان و شهرستان‌های اصفهان هستند که در این مرکز نگهداری می‌شوند؛ این مرکز دارای دو بخش ایزوله و تربیت پذیر است؛ در بخش ایزوله شش خوابگاه و در بخش تربیت پذیر دو خوابگاه وجود دارد؛ مددجویان بخش ایزوله قادر به حرکت نیستند و در تخت‌ها نگهداری می‌شوند و ضریب هوشی آنها زیر 25 است.

رفسنجانی صادقی اضافه می کند: مددجویان تربیت پذیر با شدت معلولیت شدید در بخش تربیت پذیر نگهداری می‌شوند که بیشتر آموزش‌ها و عادات روزمره را فرا می‌گیرند؛ 85 مددجو در بخش ایزوله هستند که بیشترین مددجو را به خود اختصاص داده‌اند؛ در بخش تربیت پذیر 35 نفر نگهداری می‌شوند؛ مددجویان عقب مانده ذهنی با معلولیت جسمی هستند که اغلب بیماری‌های آن‌ها ژنتیکی است.

به بیان وی، هزینه هر توانخواه در ماه با توجه به معلولیت آنها یک میلیون تومان است و خانواده مددجویان قادر به پرداخت شهریه آنها نیستند؛ با توجه به اینکه 20 نفر از مددجویان بستری در مرکز مجهول الهویه هستند و خانواده ای برای حمایت آنها وجود ندارد.

انتهای پیام/ گ