139210221039294561897334
۰۹:۰۴ - شنبه ۱۳۹۶/۰۹/۱۱

به مناسبت آغاز هفته وحدت بررسی شد؛

هفته وحدت، فرصتی برای گسترش گفتمان انقلاب اسلامی

مدرس دانشگاه و پژوهشگر تاریخ اسلام، گفت: هفته وحدت فرصتی را فراهم کرده تا مسلمانان در سراسر جهان با تغییر نگرشی اساسی و بنیادین نسبت به وجوه مشترک خود با یکدیگر گفتگو کرده و برای رفع موارد اختلاف تلاش کنند.

به گزارش صاحب نیوز؛ تدبیر امام خمینی(ره) در انتخاب هفته وحدت باعث شد، تا مسلمانان و به ویژه علمای مذاهب شیعه و سنی فرصتی برای هم اندیشی و بازنگری در مهمترین مبانی عقیدتی خود یافته و با تشکیل جلساتی از تشدید اختلافاتی که در اصل از سوی کشورهای استعمارگر تقویت می‌شد، جلوگیری کنند.

برای آشنایی با مبانی اعتقادی هفته وحدت و نیز اهمیت آن در جهان اسلام با حجت الاسلام رضا یزدانی، مدرس دانشگاه و پژوهشگر تاریخ اسلام گفت و گویی را انجام دادیم:

آیا پیش از امام خمینی(ره) علما و اندیشمندان دیگری به فکر اتحاد مسلمانان بوده‌اند؟

بله، افرادی همچون سید جمال الدین اسد آبادی در دوران حکومت قاجار و بعدها شخصیتهایی مثل شهید مطهری و دکتر علی شریعتی برای این منظور تلاش کردند و آثاری که از آنان بر جای مانده نیز مؤید همین مدعا است اما هیچ یک از آنان همانند امام خمینی(ره) مقبولیت عام نداشتند.

امام خمینی(ره) شخصیتی بودند که حتی بسیاری از علمای اهل سنت و پیروان دیگر مذاهب و ادیان سخن ایشان را می‌پذیرفتند؛ ایشان یک شخصیت بین المللی بودند بنابراین پیشنهاد ایشان درخصوص انتخاب هفته وحدت مورد پذیرش علما و پیروان مذاهب شیعه و سنی قرار گرفت در حقیقت بزرگترین اقدام را برای ایجاد اتحاد در جهان اسلام امام خمینی(ره) انجام دادند.

مبانی اعتقادی هفته وحدت چیست؟

اساس طرح مسئله هفته وحدت در جهان اسلام آن بود که امام خمینی(ره) از مسلمانان خواستند به مبانی اعتقادی مشترک خود توجه و از اختلافات چشم پوشی کنند، همه مسلمانان به خدای واحد، قرآن، کعبه و پیامبری حضرت محمد(ص) ایمان دارند و از سوی دیگر در مواردی که اختلاف وجود دارد نیز بحث و مجادله باید به روش علمی و منطقی باشد.

بنابراین یک شیعه و یک سنی در بسیاری از موارد ایمانی و اعتقادی مشترک هستند و اساس اختلاف آنها نباید در امور سیاسی و روابط دوستانه آنها تأثیری داشته باشد.

هفته وحدت فرصتی را فراهم کرده تا مسلمانان در سراسر جهان با تغییر نگرشی اساسی و بنیادین نسبت به وجوه مشترک خود با یکدیگر گفتگو کرده و برای رفع موارد اختلاف تلاش کنند.

مهمترین مبانی اختلاف شیعه و سنی چیست؟

آنچه باعث ایجاد دو مذهب بزرگ شیعه و سنی در اسلام شده است اختلاف در این مسئله است که شیعیان پس از پیامبر(ص) بر اساس مستندات واقعه غدیر خم معتقد به امامت حضرت علی(ع) هستند و اهل سنت بر اساس اجماع صورت گرفته در ثقیفه معتقد به خلافت ابوبکر هستند که بحث تفصیلی درباره آن نیازمند زمان بیشتر و مختص محافل علمی است. اما آنچه که باعث تشدید اختلافات بین این دو مذهب شد خیانتها و دسیسه‌های استعمارگران وبه ویژه انگلیسیها در منطقه بوده است تا به این وسیله بتوانند بر ذخایر نفتی کشورهای جهان اسلام دست اندازی کنند.

در حقیقت شیعه و سنی قرنها در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی داشتند تا اینکه استعمارگران وارد منطقه و کشورهای اسلامی شدند اما از آنجا که مسلمانان بسیار با هم متحد بودند و به آنان به چشم متجاوز می‌نگریستند به این فکر افتادند تا با ایجاد اختلاف بین مسلمانان جایگاهی برای خود باز کنند.

آیا وحدت ایجاد شده بین مذاهب اسلامی در عمل هم سودی برای جهان اسلام داشته و باعث ایجاد مجمعی از کشورهای اسلامی شده است؟

بله، خوشبختانه وحدت جهان اسلام تنها در حد حرف و برگزاری اجلاسها نبوده است، هرچند جمهوری اسلامی ایران بیش از سایر کشورهای اسلامی در این زمینه فعالیت کرده است و در مسائلی همچون شهادت شیخ نمر با قاطعیت از مواضع برحق اسلامی حمایت کرده است.

امروزه وحدت جهان اسلام فراتر از لزوم اتحاد شیعه و سنی است، امروز تقابل جهان اسلام با استکبار جهانی در عمل وجود دارد، اسراییل و آمریکا نمایندگان کشورهای استعمارگر و استکبارگر جهان هستند در عمل وارد جنگ با کشورهای اسلامی شدند.

وقتی در مناظره های ریاست جمهوری آمریکا نامزدهای انتخاباتی، یکدیگر را محکوم به ایجاد و تقویت گروهک ترویستی داعش می‌کنند مشخص می‌شود که اگر جهان اسلام با هم متحد نباشند به زودی از سوی کشورهای استکبارگر جهان از بین می‌روند؛ بررسی رفتار کشورهای اسلامی در چنین شرایطی نشان می‌دهد برخی از آنها این بحران را درک کرده و همانند جمهوری اسلامی ایران هوشیارانه عمل می‌کنند اما متأسفانه برخی نیز همانند عربستان سعودی خود را به آلت دست این کشورها تبدیل کرده‌اند.

به عقیده شما آیا وحدت اسلامی هم از سوی دشمن نفوذ پذیر است؟

رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران بارها خطر نفوذ را گوشزد کرده‌اند، اگر در بین کشورهای اسلامی افرادی با عنوان ایجاد اتحاد دیگر کشورها و شخصیتهای اسلامی را محکوم به ایجاد تفرقه کنند، اگر اجلاسهای وحدت مذاهب به محلی برای محکوم کردن دیگران تبدیل شود، اگر طبق فرموده رهبری جای دوست و دشمن در ادبیات سیاسی سران کشورهای اسلامی تغییر کند و اگر مناسبات اقتصادی در تعارض با شعار وحدت باشد آنوقت می‌توان اعتراف کرد، که در نظریه وحدت نیز دشمن نفوذ کرده و قصد انحراف آن را دارد اما تاکنون با وجود جمهوری اسلامی و به ویژه با تدابیر رهبری از این رویداد جلوگیری شده است.

انتهای پیام/شهرضانیوز/ م.ت