2264563
۱۳:۴۳ - چهارشنبه ۱۳۹۶/۰۹/۲۹

نقدی بر اجرای مسابقه ای در شبکه نسیم؛

شأن خانواده دستخوش برخی برنامه ها شده است/ حیازدایی و قبح شکنی تنها ثمره مسابقات امروز تلویزیون

رسانه ای که حرفی برای گفتن نداشته باشد باید فاتحه آن را خواند. بعلاوه اینکه امروز اینستاگرام، تلگرام، ایمو و دیگر شبکه های مجازی به عنوان رقیبی قدرتمند، در مقابل رسانه های سنتی ایستاده اند.

به گزارش صاحب نیوز؛ کارمان به کجا رسیده است که از فرهنگ فقط، هنگ کردن برای مان مانده است. در واقع برخی از برنامه های تلویزیونی روی فرهنگ و تکریم خانواده را سفید کرده است مانند شبکه نسیم که در یک مسابقه تلویزیونی با حضور همسران جلف و جفنگ، این سیاه بازی را به حد اعلا رسانده است.

در این مسابقه مردان به درونی مخزنی می روند و زنان با کشیدن دست به سر و روی همسرشان باید تشخیص دهند که او کیست. جالب است که در این میان یکی از زنان همسر خود را گربه، سگ و حیوانات دیگر خطاب می کند و با جیغ زدن و گفتن اینکه من می ترسم استودیو را روی سرش می گذارد.

یادش بخیر زمانی که منوچهر نوذری مسابقه هفته را برگزار می کرد و برخی از مسابقات علمی دیگری که در تلویزیون پخش می شد و مخاطبان خاصی هم داشت. آن زمان باید علمت بالا بود و در این مسابقات شرکت می کردی باید ادبیات و تاریخ و سیاست و اقتصاد می دانستی اما حالا نویسنده ها و تهیه کنندگان با برنامه هایی ضعیف و مضحک می خواهند به زور مردم را پای تلویزیون بنشانند.

جدای از هزینه های گزافی که برای تولید این برنامه ها خرج می شود مردم جامعه را هم به این سمت و سو می کشاند که جلف بازی و سبکسری یک امر عادی است. زنی که استودیو را با خانه اش اشتباه گرفته و در مقابل هزاران بیننده تلویزیونی داد و هوار می زند چه موضوعی را می خواهد نشان دهد جز سبکسری و حقارت و مجری حتی به خودش اجازه نمی دهد که در مقابل او سخنی بگوید و زمام برنامه را به دست بگیرد.

در جامعه ای که اسلامی است و زنان در آن از ارزش والایی برخوردار هستند نباید به صرف وارد شدن در یک مسابقه دونمایه ارزش و شان خود را کاهش دهند.

رسانه ملی که حرفی برای گفتن نداشته باشد باید فاتحه رسانه را خواند هر چند که حالا با ورود واتساپ و تلگرام و ایمو و شبکه های مجازی دیگر، کسی رغبت برای تماشای این برنامه های صدمن یک غاز رسانه ملی را ندارد.

حالا اجرای چنین برنامه هایی اگر یک حرکت سیاسی نباشد حتما دسیسه ای است، برای به تسخیر کشاندن خانواده های ایرانی که باید چنین و چنان باشی و این یعنی مهر و وفا و صمیمیت. در حالی که شأن خانواده باید حفظ شود. شان زن و مرد مسلمان باید حفظ شود. نه اینکه زن مرد را حیوان خطاب کند و مرد هم با خنده های گاه و بیگاهش این موضوع را تایید کند شبیه آنچه در این مسابقه به نمایش گذاشته شد.

در این مسابقه چه طرح و موضوع خاصی می خواهد به ببننده القا شود؟ آیا خنداندن مردم به صرف شوخی های مضحک و غیر عرف می تواند برای شاد کردن مردم موثر باشد. انگار ما یادمان رفته است که شادی در نشان دادن رفتارهای غیر اخلاقی نیست.

زنی که می ایستد وسط استودیو در کنار جعبه ای شیشه ای و دستش را می برد داخل مخزنی که شی مورد نظر مخزن را تشخیص دهد از شانیت و تشخص برخوردار نیست و شخصیتش را زیر سوال می برد. چرا متولیان تدوین و تهیه برنامه های فرهنگی و مسابقه ها، این قدر که مصرند برنامه هایی تولید کنند که شاد و خنده آور باشد قدری به نشاط معنوی صحه نمی گذارند.

تصور برخی از ما این است که شادی فقط در اجرای کارهای بیهوده و بی اساس است در حالی که می توان مطایبه هایی که از گذشتگان به یادگار مانده است را در قالب برنامه های شادی آور برای مردم به اجرا درآورد. اگر نگاهی به آمار کتاب های طنز و فکاهی ادبیات گذشته بیندازیم در می یابیم که خمیر مایه های اجتماعی و سیاسی در آن کتاب ها به وفور دیده می شود.

شاعرانی که برای خلفای درباری شعر می سرودند و ادبیانی که سخن از عدالت و حق بر زبان می آوردند و همه این ها با زبان مطایبه و طنز منتشر می شد. اما حالا متاسفانه برنامه های طنز بی جان است. قوتی ندارد. توخالی و خمیر مایه قوی ندارد. گویی چند نفر دور هم نشسته اند که برنامه های با سبکسری و بی مغزی تولید کنند فقط برای اینکه لحظه ای مخاطب را بخندانند. مقام معظم رهبری در سال 94 در گفت و گویی که با مشرق نیوز داشته اند فرمودند: «تفریح، یک کار اسلامی است. یک جا باید شادمانی کرد؛ یک جا باید تلخی نشان داد؛ یک جا انسان با دشمن روبه‌روست؛ یک جا با غریبه روبه‌روست؛ یک جا با خودی روبه روست و یک جا با یک مشتاق و دوست رو به روست.» و این به آن معنا نیست که هر موضوع بی مایه ای را به عنوان طنز به خورد مردم بدهیم.

سید محمد حسین منتظر القائم از کارشناسان رسانه، در گفت و گو با هنرما در این زمینه می گوید: وجود برنامه هایی با درون مایه ضعیف دودمان جامعه را به ابتذال می کشاند و چه بسا که برخی از کودکان هم پای این برنامه ها می نشینند و این برنامه ها را از نزدیک می بینند. آن هنگام است که همه موضوعات برایشان ملموس می شود.

وی در ادامه بیان می کند: سال هاست که صدا و سیما حرفی برای گفتن ندارد. فیلم های سینمایی با موضوعات عشقی و خیانت تولید می شود و در سریال ها هم دو خانواده مرفه هستند که غرق در نعمت و خوشی هستند و انگار در این جامعه هیچ خانواده سطح متوسط و فقیری وجود دارد.

منتظر القائم، تصریح می کند: طنز باید انتقادی باشد نه اینکه ضعف داشته باشد. تولید برنامه ها و مسابقه های طنز انتقادی و اجتماعی در برنامه های تلویزیونی می تواند سازنده، مفید و موثر باشد.

انتهای پیام/ هنرما/ گ