2552588
۰۸:۵۷ - یکشنبه ۱۳۹۷/۰۳/۱۳

نقد و نظر؛

تن نحیف خانه مطبوعات و اهالیش طاقت بار سیاسی ندارد/ ضیافت افطاری یا میتینگ سیاسی آقای خاص!

شرافت و عزت خبرنگاران و خاصه خانه مطبوعات برای همه محترم و ارزشمند است و هرگز نباید گامی، قلمی، رفتاری و گفتاری اجازه خدشه به این استقلال و آمخیته شدن این تشکل صنفی به مسائل سیاسی داده شود چرا که بدون شک این خواسته هیچ یک از اعضای خانه مطبوعات نبوده و نیست، باید بدانیم تن نحیف خانه طاقت تکیه شدن برای نردبان های اشخاص را ندارد.

صاحب نیوز – ساحا اصفهانی/ در دهه 1370 که خانه مطبوعات و خبرگزاری های استان اصفهان به عنوان اولین خانه مطبوعات ایران در مسیر صنفی و فارغ از مباحث سیاسی و حزبی شکل گرفت، خیلی ها تصورش را نمی کردند این خانه پس از 22 سال رنگ سیاسی و حزبی به خود بگیرد و آنچه را که موسسان آن رشته کرده بودند، پنبه شود.

موسسان این خانه در همان ابتدای کار با هم پیمان بستند که هدفی جز رفع مشکلات صنفی و ایجاد بستر همبستگی اهالی رسانه و خبر نداشته باشند و با شعار پاک دستی و خلوص در مسیر صنفی گام بردارند و خدمتی به هم قلمان و هم قطاران خود در عرصه خبر کنند و چه بسا در این راه طعنه ها شنیدند ولی با همه مشکلات و تنگناها و دلخوری ها، صبوری کردند و هدفشان جز خدمت به اهالی رسانه نبود. هرچند ممکن است به توفیقاتی دست نیافتند.

هیئت مدیره خانه مطبوعات اصفهان طی قریب به دو دهه فعالیت خود سعی کردند بر این شعار و اعتقاد و باور خود ایستادگی کنند و به هر بهانه ای وامدار اداره و سازمانی نشوند تا مصداقی برای کوتاه شدن و کند شدن قلم خود نگردند و شرافت و استقلال خانه مطبوعات اصفهان را حفظ کنند.

آنان همواره طی این سال ها تلاش کردند تا به مناسبتی اعضای خانه مطبوعات را گرد هم جمع کنند؛ اصل بر تازه شدن دیدارها و هم اندیشی و بیان مشکلات اهالی رسانه و راه حلی برای آن بود، آن هم برای تسکین و زدودن غمباد دل، چرا که همیشه اهالی رسانه در طول سال گوش شنوای حرف های مسوولان شهری و کشوری و لشکری بوده و هستند ولی کسی گوش شنوای حرف های دل سوخته این جماعت کریمانه نبود؛ لذا در چنین مراسم هایی می شدیم گوش یکدیگر، می شدیم عصای بزرگتر، می شدیم چشم و زبان کوچکترهای اهالی خود.

ضیافت افطاری از جمله مراسم هایی بود که پیشکسوتان خانه مطبوعات هر ساله آن را تدارک می دیدند؛ مهمانی ای که سادگی در آن موج می زد تا مدیون فلان سازمان و اداره نشوند، هرچند اندک کمکی از سازمان و یا اداره ای ها گرفته می شد ولی با حفظ احترام و استقلال بنیادی خانه، بدون غلبه کردن حاشیه بر متن.

ولی امسال، ضیافت افطاری خانه مطبوعات با تغییر هیئت مدیره و اعضا و رئیس آن با تغییراتی همراه بود، ضیافتی که اگر چه به عنوان یک رسم دیرینه برپا می شد اما بر خلاف دیگر سال ها، رنگ و بوی سیاسی داشت.

طبق روال هر سال، اهالی رسانه با شوق و ذوق دیدار هم قطاران خود و البته امید به شنیدن حرف های تازه و خبرهای خوش و امید بخش و راهکارهای حل مشکلات صنفی از زبان مهمان ویژه مراسم (مصطفی کواکبیان) که اسم رئیس خانه مطبوعات کشور را یدک می کشید، در این جلسه حاضر شدند.

سخنران اول دست به قلم بود و اهل نگارش و البته به جهت موی سپیدش قابل احترام، اما ساحت سیاسی او بر ساحت مطبوعاتی آن می چربید و البته این روزها خیلی هم می چربید و عضو خانه مطبوعات هم نبود البته گویی در این جلسه خیلی ها عضو خانه نبودند ولی در ان جلسه حضور داشتند، سخنران منتسب به یک جریان سیاسی خاص و چه بسیار در زمان سخنرانی اش مدام بر بردن نام این جریان سیاسی خاص اصرار داشت و حرمت همه سلایق و همه افکار در اعضای خانه حفظ نشد، گویی قصد و غرضی در زبان سرخ سخنران بود.

رییس خانه مطبوعات اصفهان همان آقای خاص، دومین سخنران جلسه بود و بر همان مسیر هم حزبی مطبوعش (کواکبیان) با شیب ملایم چون شیب دولت در تورم، لب به سخن گشود و چه افسوس که به جای مطالبه راهکار برای حل مشکلات مطبوعات، چندین و چند بار از خانه احزاب نام برد؛ گویا این محفل صمیمی و صنفی را با گردهمایی حزب مطبوعش اشتباه گرفته بود، شاید دلیل آن این بود بیش از نیمی از حضار اهل حزب بودند تا رسانه و چه بسیار افرادی که در این محفل حضور داشتند و برای اهالی رسانه و خبرنگاران خاک صحنه خورده، آن شب آشنا نبودند.

اگر چه کواکبیان، صنفی بودن و فارغ از سیاسی بودن خانه های مطبوعات را از ویژگی های خانه مطبوعات قلمداد می کرد اما سیاسی شدن خانه مطبوعات و خبرنگاران اصفهان در این ضیافت بیش از پیش هویدا شد و همین مساله سبب شد تا خاطره پیشکسوتان اهالی رسانه، خبرنگاران و دل سوختگان این عرصه قلم که امروزه با هر مشقت و بدون هیچ چشم داشتی خاک صحنه خبر را می خورند و قلم بر صفحه کاغذ می سایند، مکدر گردید.

به جای حضور خیلی از اهالی رسانه، همکاران شورایی آقای خاص، سیاسیون و گویا هم حزبی های مطبوع آقای خاص حضور داشتند؛ کسانی که در حداقل یکسال گذشته نه تنها باری از دوش نحیف اهالی رسانه برنداشته اند و تصمیم و اقدامی خوش برای خانه نگرفته اند، که چه بسا با حضور بی موثر خود غم را به دل اهالی رسانه منتقل کرده اند.

در این ضیافت به اصطلاح افطاری به جای طرح مشکلات و بیان درد و دل های صنفی، حرف های سیاسی و مطاع های شخصی و حزبی رییس خانه مطبوعات اصفهان بیان شد و ضیافتی برگزار شد که فقط عنوان خبرنگاران را یدک می کشید و بیشتر یک میتینگ تمام عیار سیاسی بود؟!

از سویی دیگر، دلخوری ها زمانی به اوج رسید که حرف و نقل در هزینه افطاری مطرح شد؛ کسی می گفت شهرداری تقبل کرده است، دیگری زمزمه می کرد با این افطاری دیگر مدیون شورای شهر شدیم و چه شایسته و بایسته است آقایانی که در شهرداری مدعی بر شفاف سازی هستند صادقانه بگویند اگر هزینه این میتینگ سیاسی را تقبل کرده اند چقدر برای آن پرداخت کرده اند تا اهالی مطبوعات تکلیف خود را بدانند.

شرافت و عزت خبرنگاران و خاصه خانه مطبوعات برای همه محترم و ارزشمند است و هرگز نباید گامی، قلمی، رفتاری و گفتاری اجازه خدشه به این استقلال و آمیخته شدن این تشکل صنفی به مسائل سیاسی داده شود چرا که بدون شک این خواسته هیچ یک از اعضای خانه مطبوعات نخواهد بود و تنها سرمایه عظیم خانه مطبوعات، که همان اعضای آن هستند و همیشه مایه فخر در کشور محسوب می شدند نیز همگی بر این اصل اتفاق نظر دارند.

سلیقه و اعتقاد سیاسی هر کسی محفوظ و قابل احترام اما خانه مطبوعات را نباید سیاسی کرد، نباید آن را نرده بانی برای بالا رفتن کوتوله های سیاسی از هر جناح و حزبی کرد که دوست دارند با سوار شدن بر قالیچه پرنده زحمات دیگران و موج سواری بر عدم آگاهی مردم، به رویاهای خود و حزبشان برسند.

و چه زیبا شاعر سروده است:

یک دو روزی پیش و پس شد
ورنه از جور سپهر
بر سکندر نیز بگذشت آنچه بر دارا گذشت

انتهای پیام