صفحه اصلی » فرهنگ و اندیشه » امام صادق(ع) منادى وحدت در بین مسلمین

امام صادق(ع) منادى وحدت در بین مسلمین

پس با اين توصيف بعد از قرآن و پيامبر اسلام(ص)، امام صادق(ع) را به حقيقت مى ‏توان اولين منادى وحدت ناميد. چراكه براى همدلى بين مسلمانان فرمودند: «من صلى معهم فى الصف الأول كان كمن صلى خلف رسول‏الله» حال مقايسه‏ اى كنيم بين اين فرمايشات امام صادق(ع) و فتاواى وهابيت تكفيرى و سلفى كه خون مسلمين بى‏ گناه را از زن و كودك گرفته تا پير و جوان در عراق و پاكستان و سوريه، مباح مى ‏شمرند و كارهاى خود را به قرآن نسبت مى دهند.

تاریخ انتشار: ۱۳:۴۳ - دوشنبه ۱۴۰۰/۰۸/۳

به گزارش صاحب نیوز؛امام جعفر صادق (ع) در روز جمعه، به هنگام طلوع فجر و به روایتی در روز دوشنبه، هفدهم ربیع ‏الاوّل سال 83 قمری دیده به جهان گشود و عالم انسانی را با انوار طیّبه خویش تابناک کرد. پدرشان امام محمد باقر(ع) ایشان را به نام عموی نیاکانش جعفر طیّار(ع)، “جعفر” نام نهاد. حضرت جعفر بن محمد(ع) دارای یک کنیه معروف به نام “ابوعبدالله” و دو کنیه غیر معروف به نام ‏های ابواسماعیل و ابوموسی بود. هم چنین، دارای القابی چند بود که معروف ‏ترین آن ‏ها عبارت است از: صادق، صابر، طاهر و فاضل.

شیعیان و محبّان اهل بیت(ع) ایشان را به «صادق آل محمد(ص)» می‏ شناسند. زیرا آن حضرت، هرگز سخنی جز راست و درست، چیزی نفرمود. پدر ارجمندش ،امام محمد باقر (ع) است که نَسَب وی با دو واسطه به امیرمؤمنان حضرت علی (ع) و با سه واسطه به پیامبر اکرم (ص) منتهی می شود.

مادر گرامی امام جعفر صادق (ع)، فاطمه، معروف به ” اُمّ فروه” از زنان نیکو سرشت، نیکوکار و نیکورفتار عصر خویش بود. این بانوی باتقوا و متدّین، از جهت فضیلت و منقبت، سرآمد زنان روزگار خود به شمار می‏آمد و امام صادق(ع) در شأن و مقام وی فرمود: مادرم از زنانی بود که ایمان داشت، تقوا پیشه کرده و نیکوکاری می‏نمود و خدا، نیکوکاران را دوست دارد.

امام جعفر صادق (ع) به مدت دوازده سال، حیات با برکت جدّ گرامی‏اش امام زین العابدین (ع) را درک کرد و از مکتب تربیتی و علمی وی بهره وافر یافت. هم چنین، آن حضرت به مدت 32 سال از وجود شریف پدرش امام محمد باقر (ع) برخوردار بود و در تمام رویدادهای مهم در کنار پدر ارجمندش قرار داشت. مدت امامت امام جعفر صادق(ع)، 33 سال و ده ماه (از ذی حجه سال 114 تا 25 شوال سال 148 قمری) بود و در ایّام زندگی با برکت خویش با خلافت غاصبانه چند تن از خلفای اموی و دو تن از خلفای عباسی به شرح ذیل معاصر بود:

  • عبدالملک بن مروان (65 – 86 ق )
  • ولید بن عبدالملک (86 – 96 ق )
  • سلیمان بن عبدالملک (96 – 99)
  • عمر بن عبدالعزیز (99 – 101 ق )
  • یزید بن عبدالملک (101 – 105 ق)
  • هشام بن عبدالملک (105 – 125 ق )
  • ولید بن یزید (125 – 126 ق )
  • یزید بن ولید (126 – 126 ق )
  • مروان بن محمد (126 – 132 ق ) 10
  • ابوالعباس سفاح (132 – 136 ق )
  • منصور دوانقی (136 – 158 ق )

اگر امام صادق(ع) در زمان ما مى ‏زيستند، چه دستورى براى ما مسلمانان در رابطه با اين‏چنين توطئه ‏هاى شوم وحدت شکن ارائه مى ‏دادند!! لازم نيست چنين فرضى كنيم چراكه امام صادق(ع) با علم امامت خود چنين روز دنياى اسلام را مشاهده مى ‏كردند كه فرمودند:

  • به عيادت مريض‏ هاى اهل تسنن برويد!
  • امانت آن‏ها را ادا كنيد!
  • به نفع آنان در دادگاه شهادت دهيد!
  • در تشييع جنازه مردگان آن‏ها حضور پيدا كنيد!
  • در مساجد آن‏ها نماز بگذاريد!
  • تا بگويند كه فلانى جعفرى است، بگويند فلانى شيعى است كه اين‏گونه عمل مى‏ كند و اين من را خوشنود مى ‏سازد!

پس با اين توصيف بعد از قرآن و پيامبر اسلام(ص)، امام صادق(ع) را به حقيقت مى ‏توان اولين منادى وحدت ناميد. چراكه براى همدلى بين مسلمانان فرمودند: «من صلى معهم فى الصف الأول كان كمن صلى خلف رسول‏الله» حال مقايسه‏ اى كنيم بين اين فرمايشات امام صادق(ع) و فتاواى وهابيت تكفيرى و سلفى كه خون مسلمين بى‏ گناه را از زن و كودك گرفته تا پير و جوان در عراق و پاكستان و سوريه، مباح مى ‏شمرند و كارهاى خود را به قرآن نسبت مى دهند و قرآن‏ را به زيباترين شكل به زيور طبع مزين مى‏ سازند و خود را به‏ عنوان نماينده دنياى اسلام به جهانيان معرفى مى‏ کنند، تا ببينيم كدام با قرآن مطابقت دارد!!

ما شيعيان نيز بايد مواظب باشيم تا مبادا همان‏طور كه وهابيت به اسم توحيد به دنياى استكبار خدمت‏هاى شايانى را ارائه مى‏ دهد، ما نيز به اسم تولى و تبرى افعالى را مرتكب شويم كه همان نتيجه ‏اى را كه استكبار جهانى از رفتار وهابيت صيد مى‏ نمايد از رفتار ما نيز به‏ دست بياورد!!

ناگفته نماند كه اين مطالب به معنى تضعيف تبرى و تولى هرگز نیست چراكه تبرى نه تنها با وحدت منافات ندارد بلكه باعث استحكام آن و مؤيد آن نيز مى ‏باشد چرا كه تبرى به معنى بيزارى جستن از دشمنان اهل بيت(ع) است يا همان اظهار برائت مى ‏باشد كه بارزترين مصداق دشمنان اهل بيت(ع) در دنياى امروز، آمريكاى جهانخوار و صهيونسم خبيث مى ‏باشند كه حتى بسيارى از مسلمين غيرشيعه نيز امروز آن‏را انجام مى‏ دهند و تبرى از دشمنان تاريخى اهل بيت(ع) نيز مستلزم اسم بردن از آنان نيست كه داراى توابعى خواهد بود بلكه در اين مورد نيز بايد به سيره خود اهل بيت(ع) تأسى کنیم كه از اسم بردن به همراه توهين از مقدسات ساير فرق و مذاهب خوددارى مى ‏كردند و در واقع در اين مورد به دستور قرآن عمل مى ‏کردند كه مى‏ فرمايد: «ولاتسبوا الذين يدعون من دون الله فيسبوا الله عدوا بغير علم»

و به سيره جدّ بزرگوارشان اميرالمؤمنين(ع) تأسى مى‏ کردند كه در نهج ‏البلاغه از ايشان نقل شده كه در هنگام دشنام اصحابشان به معاويه و ياران وى، فرمودند: «إنى أكره لكم أن تكونوا سبّابين»

انتهای پیام/

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد

20 − 11 =