صفحه اصلی » فرهنگ و اندیشه » چشم های زیبا، بی‌شک زیبا می بینند!

چشم های زیبا، بی‌شک زیبا می بینند!

پیش داوری، مسخره کردن دیگران، نوک و نیش زدن و قضاوت بی جا از صفات ناپسندی است که اغلب ما گرفتار آن شده ایم. خداوند در آیۀ یک سورۀ همزه می فرماید: «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» یعنی وای بر هر عیب جوی بد گوی! قرآن و روایات اهل بیت(ع) همیشه به مسلمان ها یادآوری می کند نسبت به انسانها حُسن ظن داشته باشیم. باید تمرین کنیم چشم­هایمان را روی بدی ها و عیوب دیگران ببندیم. بدانیم که چشمان زیبا، بی‌شک زیبا می بینند!

❖ نویسنده: رمضانعلی کاوسی | تاریخ انتشار: ۱۱:۵۹ - چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۰/۲۲

صاحب نیوز-رمضانعلی کاوسی/ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮔﺎﻧﺪﯼ می ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩش را ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺍﯼ برساند. ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ در آن جلسه ﺍﺯ ﺣﻖ ﻣﻠﺘﺶ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻫﺎ ﺩﻓﺎﻉ كند. ﻭقتی به ایستگاه راه آهن رسید، ﻗﻄﺎﺭ شروع به ﺣﺮﮐﺖ کرد. گاندى ﻣﺠﺒﻮﺭشد به ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﺪﻭَد. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﻗﻄﺎﺭ رسيد. هنگام ﺳﻮﺍﺭ شدن، ﯾﮏ ﻟﻨﮕﻪ ﮐﻔﺸﺶ ﺍﺯ پايش ﺩﺭ آمد ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﯾﻞ افتاد. گاندى سريع ﻟﻨﮕﻪ ديگر كفش ﺭا از پای درآورد و به سمت لنگۀ جا مانده پرتاب کرد. ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ رسيد و ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻠﺴﻪ شد، ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻀﺎﺭ ﺑﻪ ﮔﺎﻧﺪﯼِ ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ خنديدند! ﯾﮑﯽ از ﺍﻧﮕﻠﯿسی ها از او پرسید: «ﺁﻗﺎﯼ ﮔﺎﻧﺪﯼ ﮐﻔﺸﻬﺎﯾﺘﺎﻥ ﮐﻮ؟ ﻧﮑﻨد قصد داريد ﺑﺎ ﭘﺎﯼﺑﺮﻫﻨﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ملت خود ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﯿﺪ؟!» ﻣﺠﺪﺩﺍً ﻫمۀ حضار زدند زیر خنده. ﮔﺎﻧﺪﯼ ﺑﺎ آرامش و ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﺮ ﻟﺐ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻈﺎﺭﻩ می کرد. ﻭﻗﺘﯽ ﺧﻨﺪیدنشان ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ، ﮔﻔﺖ: «ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻗﻄﺎﺭ می دﻭﯾﺪﻡ ﺗﺎ خود را به اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮسانم، ﯾﮏ ﻟﻨﮕﻪ ﮐﻔﺸﻢ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﻢ ﺩﺭ ﺁﻣد. ﻣﻦ ﺁﻥ ﻟﻨﮕﻪ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻟﻨگۀ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ تا ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺍﯼ ﭘﯿﺪﺍﯾﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩ، ﯾﮏ ﺟﻔﺖ ﮐﻔﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ ﯾﮏ ﻟﻨﮕﻪ!» ﺳﮑﻮﺕ ﻣﺮﮔﺒﺎﺭﯼ ﺳﺎﻟﻦ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ. همۀ حضار از قضاوت بی جای خود خجالت کشیدند. گاندی به آنها فهماند که حاضر است برای راحتی یکی از هموطنان فقیرش شخصیت خود را نیز زیر سؤال ببرد. فهماند که انسانیت یک انسان به داشتن کفش نیست. به آنها درس داد که حس برادری و دلسوزی نسبت به بندگان خدا یکی از ارکان انسانیت است.

پیش داوری، مسخره کردن دیگران، نوک و نیش زدن و قضاوت بی جا از صفات ناپسندی است که اغلب ما گرفتار آن شده ایم. خداوند در آیۀ یک سورۀ همزه می فرماید: «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» یعنی وای بر هر عیب جوی بد گوی! قرآن و روایات اهل بیت(ع) همیشه به مسلمان ها یادآوری می کند نسبت به انسانها حُسن ظن داشته باشیم. باید تمرین کنیم چشم­هایمان را روی بدی ها و عیوب دیگران ببندیم. بدانیم که چشمان زیبا، بی‌شک زیبا می بینند!

اگر پسر یا دختر یک نفر منحرف شد ما حق نداریم بدون تحقیق والدینش را به بد تربیت کردن فرزند متهم کنیم. باید قبل از آنکه آن پدر و مادر را قضاوت کنیم آنها را درک کنیم. اگر به قرآن مراجعه کنیم درمی یابیم حضرت نوح پیامبر صفی الله بود، همسر و فرزندش مشکل داشتند. اگر کسی را به خاطر خلافی که مرتکب شده راهی زندان کردند، حق نداریم کل شخصیت او را زیر سؤال ببریم. هرگز به خودمان اجازه ندهیم شغل و حرفۀ دیگران مسخره کنیم. حضرت موسی چوپان بود، حضرت لقمان خیاط بود، حضرت علی(ع) برای مردم چاه حفر می­کرد و… هیچکدام از ما معصوم و عاری از گناه نیستیم.

بهترین دعا در حق خودمان این است که از خدا بخواهیم کمکمان کند قبل از اینکه به عیب دیگران بپردازیم، مشغول عیوب خود شویم. ما که اغلب توی کوک مردمیمم و عیوب آنان را برجسته و در بوغ و کُرنا می کنیم، از کجا مطمئنیم در «یوم تبلی السرائر» در پیشگاه عدل الهی بخشیده می شویم یا نه؟! به قول قدیمی ها دنیا دست است و وردست، مسخره کنیم دیر یا زود مسخره می شویم. آبروی کسی را ببریم، آبرویمان می رود. برای دیگران سخت بگیریم، “سختی” خواهیم دید.

خداوندا! یادمان بده به راحتی به قضاوت بندگانت ننشینیم، چرا که در تاریکی همه شبیه هم هستیم.

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد

19 + سه =