صفحه اصلی » فرهنگ و اندیشه » «صائب» یکی از بزرگترین شاعران غزل سرا در شعر فارسی

«صائب» یکی از بزرگترین شاعران غزل سرا در شعر فارسی

استاد دانشگاه اصفهان گفت: صائب را می توان یکی از بزرگترین غزل سرای شعر فارسی نامید و این شاعر از به کارگیری فنون تکنیک و آدابی که در شعر فارسی بوده، به خوبی استفاده کرده است.

تاریخ انتشار: ۱۰:۵۲ - چهارشنبه ۱۴۰۱/۰۴/۸

به گزارش صاحب نیوز؛ میرزا محمد علی صائب از جمله شاعرانی است که پس از مدتی فعالیت، اشعارش نه‌ تنها در ایران، بلکه در امپراتوری عثمانی و هندوستان نیز با استقبال خوبی مواجه شد؛ طرفداران وی از مناطق مختلف، سوار و پیاده، به ملاقات او می‌آمدند؛ همچنین در تذکره‌ های مختلفی همچون سرو آزاد، قصص خاقانی، نصر آبادی و کلمات الشعرا این شاعر نامی مورد تحسین و تمجید قرار گرفته است.
به مناسبت سالروز بزرگداشت صائب با اسحاق طغیانی استاد تمام دانشگاه اصفهان به گفت و گو نشستیم که در ادامه میخوانید:

*صائب کیست؟

اسحاق طغیانی: میرزا محمد علی صائب در سال ۱۰۰۰(ه ق) در اصفهان متولد شد، او در خانواده‌ ای متمکن زندگی می‌کرد و پدرش از تاجران سرشناس زمان صفویه بود؛ صائب اشعار بسیاری سروده است به گونه‌ای که او بعدها به‌ عنوان شاعری کثیر الشعر شناخته شد که طبق گفته کارشناسان او درمجموع بین ۶۰ هزار تا ۱۲۰ هزار بیت شعر سروده و اکثر اشعار صائب تبریزی در قالب غزل سروده شده است؛ این شاعر شعر های را که سروده که به سبک اصفهانی و یا هندی معروف است، در واقع این سبک در قرن یازدهم در بین شعرا رایج بوده و از این جهت به سبک هندی نامیده می شود که اکثر شاعران آن زمان بخش های از عمر خود را در سرزمین هند سپری کردند؛ به این دلیل شعر فارسی در آن ناحیه بسیار افزایش پیدا کرد بنا به علل خاص و سیاسی آن زمان هندوستان به عنوان گرم ترین کانون شعر فارسی قرار گرفت و از این جهت شعر های فارسی در این دوره به سبک هندی معروف شد.

*چرا در قرن یازدهم شعرا به هندوستان مهاجرت می کردند؟

در قرن یازدهم که مصادف با عصر صفویه است رابطه بسیار خوبی بین ایران و هند صورت گرفت،که یک ویژگی های خاصی برای رشد علم و هنر ایجاد شد و در شاخه های مختلفی پیشرفت های خیلی خوبی داشتیم از جمله در فلسفه، علوم دینی، فنون، مهندسی و علوم دیگر اما به دلیل اینکه در دوره صفویه توجه خاصی به شعر و شاعری نشده باعث شد که شاعران فارسی به هندوستان بروند، که پادشاهان هندوستان از این شاعران بسیار استقبال کردند و به شعر فارسی بسیار توجه کردند و شعر فارسی را یک افتخار برای دربار خود میدانستند؛ شاعرانی همچون کلیم قدسی و صائب در اصفهان این سبک را بنیان گذاری کردند که این سبک به طرز تازه عنوان گردید همچنین این سبک اصفهانی نمایده میشود چرا که منشاء ایجاد این سبک شعری در اصفهان است.

*ویژگی بارز صائب چیست؟

در دوره شاعران قبل مثل حکیم فردوسی، حکیم نظامی، حکیم سنایی و امثال آنها لقب حکیم دارا بودند، که حکیم یعنی به علوم عصر خود اشراف داشتن است؛ در دوره زندگی حکیم های که نام برده شد حکومت وقت به شعر اهمیت زیادی میدادند موردی که در دوره صفویه شاهد آن نیستیم و اکثر شعرا دوره صفویه هیچ آشنایتی با علم، فرهنگ، هنر، تاریخ و سیاست نداشتند اما صائب از جمله شاعرانی است که علیرغم اینکه در آن دوره بوده اما با علوم متخلفی از جمله عرفان، فرهنگ و هنر آشنایت بسیاری دارد؛ محتوا و موضوعات سبک اشعار هندی با شعر کلاسیک فارسی مثل شعر های حافظ و فردوسی بسیار متفاوت است، این سبک ویژگی های خاص خود همانند هنجار گریزی و خیال پردازی را دارد، صائب را می توان یکی از بزرگترین غزل سرای شعر فارسی نامید و این شاعر از به کارگیری فنون تکنیک و آدابی که در شعر فارسی بوده، به خوبی استفاده کرده است.

صائب در سال ۱۰۳۴ (ه ق) از اصفهان به هندوستان عازم شدند و بعد به هرات و کابل رفتند و با ظفر خان که خود مردی شاعر بود دوست شد، ظفرخان صائب را به دربار شاه معرفی کرد و شعر های را در آنجا بیان کرد، در سال ۱۰۴۲(ه‍ ق) صائب به اصفهان بازگشت و شاه عباس دوم صفوی به ایشان مقام ملک الشعرایی دادند، صائب در اصفهان در باغ تکیه‌اى که ثروتمندان در آن مى‌ساختند، زندگی کرد و در اصفهان در سال ۱۰۸۶ یا ۱۰۸۷(ه ق) از دنیا رفت که آرامگاه او در اصفهان در محله لنبان، محلی است که در زمان حیات او معروف به تکیه میرزا صائب بود مقبره صائب در باغچه‌ای در اصفهان در خیابانی که به نام او نامگذاری گشته است قرار دارد.

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد

1 × چهار =