صفحه اصلی » سیاسی » احزاب و تشکل‌ها » از دلواپسی تا همدلی در شعار سال 94/ لزوم احترام متقابل دولت و منتقدان

همدلی و همزبانی ملت و دولت چگونه محقق می شود؟

از دلواپسی تا همدلی در شعار سال 94/ لزوم احترام متقابل دولت و منتقدان

رهبر معظم انقلاب در صحبت های اول فروردین 94 خود فرمودند: «هر دولتی منتقدینی دارد، این دولت هم منتقدینی دارد. تا اینجای قضیّه هیچ اشکالی ندارد. امّا انتقادها باید در چهارچوب منطقی باشد. البتّه این طرفینی است، تحقیر مخالفان از سوی مسئولان، خلاف تدبیر و خلاف حکمت است.»

تاریخ انتشار: ۱۵:۴۱ - پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۱۳

صاحب نیوز به نقل از درچه نیوز – محمد سلیمانی/ شاید برای بسیاری نامگذاری امسال به نام «دولت و ملت، همدلی و همزبانی» در وهله ی اول، گنگ و غیر قابل فهم تصور می شد. چرا که دولت در حال اجرای نوع خاصی از دیپلماسی با موضوع هسته ای است و منتقدین سرسختی در مقابل دارد! حال با این نامگذاری تکلیف منتقدان دولت چیست؟ آیا وظیفه این است که انتقادات خود را کنار بگذارند و با دولت، همزبان شوند و بگویند مذاکرات از این بهتر نمی شود؟! پاسخ چیست؟ برای پاسخ به این سوال و تبیین چگونگی همدلی و همزبانی منتقدین با دولت و بالعکس، به سخنان رهبر معظم انقلاب در سخنرانی اول فروردین و توضیحات ایشان در این باره رجوع می کنیم.

با توجه به محورهای سخنرانی ایشان توجه به چند نکته اساس در این باره ضروری است:

۱) رهبر معظم انقلاب در ابتدا با اشاره به جایگاه و اهمیت وحدت کلمه در حرکت نظام اسلامی فرمودند: «همه باید به عنوان یک واحد، با دولتی که مسئول کار و بر سرکار است اتّحاد کلمه نشان بدهند و به آن کمک کنند؛ مخصوصاً در آن مواردی که کشور با مسائل مهم و چالش های مهمّی روبه‌رو است.» و در جای دیگر تأکید می کنند « هر دولتی که در چهارچوب قانون اساسی بر سر کار بیاید، دولت قانونی است، دولت مشروع است. مهم نیست که چقدر و چه نسبتی از آحاد رأی‌دهندگان به این رئیس‌جمهور یا آن رئیس‌جمهور رأی دادند.»

بر این اساس پذیرش دولت تدبیر و امید به عنوان دولتی قانونی و مشروع از سوی منتقدان اولین و مهمترین همدلی آن ها با دولت است.

ایشان در ادامه می فرمایند: «البتّه هر دولتی منتقدینی دارد، این دولت هم منتقدینی دارد. تا اینجای قضیّه هیچ اشکالی ندارد. امّا انتقادها باید در چهارچوب منطقی باشد. البتّه این طرفینی است، تحقیر مخالفان از سوی مسئولان، خلاف تدبیر و خلاف حکمت است.»

رهبری به طور ضمنی اهانت های صورت گرفته از سوی رئیس جمهور و دیگران و همنوا دانستنن منتقدان با نتانیاهو، کم سواد، بی عقل، عهدقجری، بی شناسنامه، معدود، از جایی تغذیه شونده و … خواندن آنها و حواله دادنشان به جهنم را کاری اشتباه دانستند و در ادامه اضافه می کنند: «ممکن است در یک قضیّه‌ای، یک عدّه‌ای دغدغه داشته باشند؛ دغدغه داشتن جرم نیست؛ دلواپس بودن جرم نیست.» رهبری به ندرت می شود از یک جریان سیاسی نام ببرند، ولی شاهد بودیم که ایشان از رادیکالترین طیف منتقدان دولت یعنی «دلواپسان» نام برده و اشاره کردند انتقادات این طیف نه تنها جرم نیست بلکه از سر دغدغه است و بطور غیر مستقیم این نقد را اگر بدون نادیده گرفتن زحمات دولت باشد، خود مصداقی از همدلی و همزبانی دانستند؛ زیرا هدف دولت (به قول خودش) پیشرفت کشور است و منتقدین او هم ،هدفی جز این ندارند، بنابراین هردو همدل هستندولی باراهکارهای متفاوت.

۲) رهبر انقلاب در جایی دیگر از سخنرانی خود می فرمایند: «خود بنده هم به دولتهای گوناگون انتقادهایی داشتم. در هیچ موردی از آنچه به نظر من عیب بوده و جای انتقاد بوده است، از تذکّر خودداری نکردم.» و بعد تند و تیزترین انتقاد خود راجع به دولت را بیان می کنند، آنجا که می فرمایند: «در نگاه کلان به اقتصاد کشورمان دو جور نگاه وجود دارد یک نگاه می گوید که ما پیشرفت اقتصاد را باید از ظرفیّتهای درون کشور و درون مردم تأمین بکنیم یعنی اقتصاد درون‌زا. نگاه دوّم به اقتصاد کشور، نگاه به پیشرفت اقتصاد با استفاده از کمک بیرون از مرزها است؛ میگوید سیاست خارجی‌مان را تغییر بدهیم تا اقتصاد ما درست بشود، با فلان مستکبر کنار بیاییم تا اقتصاد رونق پیدا کند. امروز شرایط کشور به ما نشان داده است که این نگاه دوّم یک نگاه کاملاً غلط و عقیم و بی‌فایده است.» وقتی این سخن رهبر انقلاب را باسخن رئیس محترم جمهور در مرداد ۹۲ در جلسه معارفه آقای ظریف که گفته بودند: «من کلید حل مشکلاتمان را در این مقطع در دست سیاست خارجی می دانم» کنار هم می گذاریم، می بینیم رهبری در واقع سیاست کلان دولت را زیر سؤال بردند وآن را نگاهی غلط خواندند!

۳) امام خامنه ای بخش پایانی بیاناتشان را به چهارچوب مذاکرات اختصاص دادند که آن هم دارا ی ۵ نکته می باشد که مختصرا به آن اشاره می کنیم:

الف) آمریکا به مذاکرات نیازدارد. نتیجه اینکه تهدید آمریکا به ترک میز مذاکره را نباید جدی گرفت و نکته مهم آنکه این نیاز در آمریکا یک نیاز دو حزبی است و اگر حزب مخالف اوباما هم بر سر کار بود، همین مسیر را طی می کردند. بنابراین تیم مذاکره کننده با اعتماد به نفس بالا می تواند روی مواضع خود ایستادگی کند.

ب) نکته دوم، بحث دیکته در مذاکرات است. یعنی طرف آمریکایی صرفا بر یک راه حل درباره موضوعی اصرار ورزد وهیچ راه حل بدیلی نپذیرد. رهبر انقلاب تأکید کردند ایران هیچ راه حلی صرفا آمریکایی را نخواهد پذیرفت.

ج) سومین نکته، راجع به مذاکرات در بخش غیر هسته ای بود. از آنجا که سیاست های آمریکا در منطقه یکی پس از دیگری شکست می خورد، آمریکایی ها سعی می کنند راه حلی در این خصوص در توافقنامه هسته ای بگنجانند. رهبر هوشیار انقلاب خاطر نشان کردند که مسائل نظامی ایران و مسائل منطقه ای غیر قابل مذاکره است؛ چرا که ایران در منطقه در موضع قدرت قرار دارد و آمریکا را اصلی ترین مشکل منطقه می داند که سعی در نا امن تر کردن منطقه دارد، بنابراین هیچ گاه آمریکا نمی تواند بخشی از راه حل مشکلات منطقه باشد. بنابراین توافق هسته ای به هر راهی که برود، سیاست موشکی و منطقه ای ایران راه خود را خواهد رفت.

د) نکته چهارم که رهبری به آن اشاره داشتند، بحث تحریم ها بود. آمریکا سعی دارد حقه ی رنگ باخته ی خود مبنی بر اینکه ایران طی مدتی (مثلا ۱۰ سال)، اعتماد غرب را جلب کند و سپس آنها تحریم ها رابردارند را به کار گیرد. در این خصوص امام امت بیان کردند که رفع تحریم ها بخشی از مذاکرات باید باشد نه نتیجه مذاکرات. به تجربه هم دیدیم که اگر تحریمی همان روز توافق برداشته نشود، پس از آن هم برداشته نخواهد شد.

ه) آخرین نکته این بخش از بیانات رهبری ناظر به موضوع بازگشت پذیری تعهدات ایران است. آمریکا اصرار دارد که ایران باید دستکاری هایی روی تأسیساتش انجام دهد که ایران نتواند هر وقت خواست به گذشته برگردد. این در صورتی است که بازگشت پذیری فنی تعهدات ایران یگانه تضمینی است که آمریکا را وادار به اجرای تعهداتش می کند وایران باید بتواند در صورت خلاف عهدی طرف مقابل، فعالیت هسته ای اش را به دوران قبل از توافق بازگرداند.

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد