صفحه اصلی » بین الملل » آمریکا و اروپا » کمپ دیوید و سریال تلخ بی تدبیری وابستگان عرب آمریکا در خلیج فارس

کمپ دیوید و سریال تلخ بی تدبیری وابستگان عرب آمریکا در خلیج فارس

اقامتگاه مشهور ‘کمپ دیوید’ بار دیگر شاهد نشست مقامات کاخ سفید با وابستگان عرب خود در حاشیه خلیج فارس است تا آمریکا و لابی های صهیونیست آن در آستانه سالروز ‘یوم النکبه’ در فلسطین، از بی تدبیری روزافزون سعودی ها و شرکای آنها برای تامین منافع اقتصادی و سیاسی خود بهره برداری کنند.

تاریخ انتشار: ۰۷:۳۲ - پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۲/۲۴

به گزارش صاحب نیوز، باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا روز چهارشنبه 23 اردیبهشت ماه با مقامات عالی رتبه کشورهای عضو ‘شورای همکاری خلیج فارس’ موسوم به GCC، شام کاری و دیدارهای دو جانبه و چندجانبه خواهد داشت و روز پنجشنبه 24 اردیبهشت ماه، در ‘کمپ دیوید’ نشستی با حضور مقامات دو طرف برگزار خواهد شد.

در برهه زمانی کنونی که مذاکرات هسته ای ایران و گروه 1+5 (اعضای دائم شورای امنیت و آلمان) همچنان در جریان است و خاورمیانه با بحران های متعددی دست و پنجه نرم می کند، نشست کمپ دیوید اهمیت ویژه ای دارد و برآیند آن می تواند بر مناسبات آینده ایران و غرب و ایران و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس تاثیر بگذارد.

** کمپ دیوید کجاست؟

تپه های جنگلی Camp David در شمال غربی شهر ‘واشنگتن دی.سی’، پایتخت آمریکا واقع شده و اکنون محل استراحت و خانه ییلاقی رییس جمهوری این کشور است. این مکان شاهد رویدادهای سیاسی مهم و تعیین کننده ای بوده است اما تاریخ روابط بین الملل در قرن بیستم، عمدتا این تفریگاه را با ‘پیمان کمپ دیوید’ و مذاکرات موسوم به ‘صلح’ بین کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی می شناسد.

**پیمان کمپ دیوید (Camp David Accords) چیست؟

اقامتگاه کمپ دیوید در سپتامبر سال 1978 میلادی (شهریور ماه سال 1357 شمسی) شاهد 12 روز مذاکرات محرمانه بین ‘مناخیم بگین’ نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی و ‘انور سادات’ و ‘جیمی کارتر’ روسای جمهوری وقت مصر و آمریکا بود. در 17 سپتامبر(26 شهریور)، چند هفته بعد از این گفت و گوها که محور آن دستیابی به چارچوبی برای برقراری صلح در خاور میانه و خاتمه مناقشه فلسطینی ها و رژیم اسراییل بود، دو موافقتنامه بین مصر و رژیم صهیونیستی در کاخ سفید به امضا رسید.

موافقنامه اول که بدون حضور طرف های فلسطینی نوشته شد، ‘چارچوبی برای صلح در خاور میانه’ نام داشت و توافقنامه دوم با عنوان ‘چارچوبی برای دستیابی به معاهده صلح بین مصر و اسراییل’ مستقیما به شکل گیری ‘معاهده صلح مصر و اسراییل’ در سال 1979 میلادی (1357 شمسی) منجر شد. آنچه به طور کلی با نام ‘پیمان کمپ دیوید’ از آن یاد می شود، معاهده نهایی سال 1979 است که بعد از تدوین دو چارچوب فوق، متن نهایی آن تدوین شد و بگین و سادات آن را امضا کردند.

**تبعات پیمان کمپ دیوید برای کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی

این پیمان برای رژیم صهیونیستی و به تبع آن برای آمریکا که عامل اصلی امضای آن بود، دستاوردهای مهمی داشت. طی جنگ های چهارگانه ای که در سال های 1948، 1956، 1967 و 1973 بین اعراب و اسراییل روی داد، این مصر و سوریه بودند که به عنوان مخالفان اصلی و سرسخت رژیم اسراییل، سایر کشورهای عربی منطقه را علیه تل آویو با خود همراه کردند.

ائتلاف عربی در این جنگ ها به شدت شکست خورد و به نظر می رسد سادات در کمپ دیوید به اهداف، گرایش ها و منافع سایر کشورهای عربی خاورمیانه و به خصوص فلسطینی ها توجهی نکرد و فقط می خواست بعد از شکست های پیشین، مصر را از مناقشات منطقه ایمن نگه دارد.

سادات در کمپ دیوید موجودیت اسراییل را به رسمیت شناخت. این امر نه تنها موضع و روحیه کشورهای عربی منطقه را مقابل رژیم صهیونیستی به شدت تضعیف کرد بلکه مصر به عنوان کشوری که می توانست همچنان در تعیین معادلات منطقه ایفای نقش کند با عقب کشیدن از میدان جنگ علیه اسراییل، محبوبیت خود را در جهان عرب از دست داد.

**واکنش سایر کشورهای عربی و رژیم پهلوی به پیمان کمپ دیوید

مخالفت شدید، موافقت کامل و انفعال و بی طرفی مواضعی بود که کشورهای عربی خاور میانه در قبال پیمان کمپ دیوید اتخاذ کردند. سوریه، عراق، الجزایر، لیبی و ‘سازمان آزادی بخش فلسطین که به جبهه پایداری معروف شدند، به شدت با این پیمان مخالفت کردند. در مقابل، مراکش، عمان و سودان در صف موافقان بودند و عربستان، اردن و سایر کشورهای حوزه خلیج فارس انفعال و بی طرفی را ترجیح دادند.

رژیم پهلوی، اسراییل را به صورت غیررسمی (de facto) به رسمیت شناخت. در واقع، محمد رضا پهلوی به عنوان حافظ منافع آمریکا در خاورمیانه، خواهان روابط بدون تنش با تل آویو بود و کمپ دیوید می توانست راه تحقق این هدف را برای وی فراهم کند.

**موضع جمهوری اسلامی ایران درخصوص پیمان کمپ دیوید

حضرت امام خمینی (ره) بنیانگذار جمهوری اسلامی، در مصاحبه ای با خبرگزاری آسوشیتدپرس در 16 آبان ماه سال 1357، این توافقنامه و نظایر آن را توطئه ای برای مشروعیت بخشیدن به تجاوزات اسرائیل توصیف کردند که شرایط را به نفع رژیم اسراییل و به ضرر اعراب و فلسطینی ها تغییر می دهد. امام خمینی (ره) در یکی از نخستین فرمان های خود به دولت موقت درخصوص روابط بین المللی ایران، فرمان قطع روابط دیپلماتیک تهران با قاهره را صادر می کنند.

**کمپ دیوید دوم

در سال 1988 میلادی، نزدیک به یک دهه بعد از امضای پیمان کمپ دیوید اول، ‘یاسر عرفات’ رییس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین، در سخنرانی خود در مقر سازمان ملل متحد در ژنو اعلام کرد که ‘سازمان آزادی بخش فلسطین’ از تروریسم حمایت نمی کند چرا که همه گروه ها و احزاب خاور میانه خواستار زندگی در محیط امن و مسالمت آمیز هستند و این امر ملت فلسطین، اسراییل و همسایه های آنها را شامل می شود.

به این ترتیب، سازمان آزادی بخش فلسطین در این سال اسراییل را به رسمیت شناخت و عرفات شعار ‘فلسطینی کردن مسئله فلسطینی و استقلال تصمیم گیری فلسطینی’ را مطرح کرد. هدف این شعار به حاشیه راندن ماهیت عربی و اسلامی قضیه فلسطین بود و در پی آن آمریکا دریافت که عرفات می تواند برای مشروعیت بخشی به رژیم تل آویو مهره کارآمدی باشد.

از سال 1981 تا سال 1991 (فروپاشی شوروی و پایان جنگ سرد)، مجموعه مذاکرات صلح بی نتیجه ای بین اعراب و کابینه دولت های مختلف رژیم صهیونیستی برگزار شد و سرانجام در سپتامبر سال 1993 میلادی، عرفات و ‘اسحاق رابین’ نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی، پس از مذاکرات محرمانه ای که با میانجیگری دیپلمات های نروژی انجام شد، در کاخ سفید توافقنامه اسلو 1 را که به ‘غزه اریحا نیز موسوم است، امضا کردند. در این توافقنامه، فلسطینی ها اجازه پیدا کردند باریکه ‘غزه’ و شهر ‘رام الله’ در کرانه باختری رود اردن را خودشان اداره کنند و در مقابل، سازمان آزادی بخش فلسطین، رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناخت.

دور دوم مذاکرات صلح در سپتامبر 1995 در واشنگتن آغاز شد و رابین و عرفات توافقنامه اسلو2  را امضا کردند و باز هم این تل آویو بود که به اهداف مورد نظر خود رسید و طرف عربی با دست های خالی میز مذاکره را ترک کرد.

رابین چند ماه بعد به دست یک یهودی افراطی ترور شد و تل آویو نیز آنچه را که روند صلح خوانده می شد، رها کرد و در سال 2000 میلادی، در نشستی در کمپ دیوید دوم، عملا به این روند خاتمه داد. این بار ‘بیل کلینتون’ رییس جمهوری وقت آمریکا، از ‘ایهود باراک’ نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی و یاسر عرفات دعوت کرده بود. گفت و گوها به شکست منتهی شد و آمریکا عرفات را مسئول شکست مذاکرات و تداوم روند خصومت آمیز و مناقشه فلسطین اعلام کرد.

**کمپ دیوید سوم

سران کشورهایی که امروز و فردا با اوباما دیدار خواهند کرد و در راس آنها عربستان، مرتب از تهدید ایران هسته ای دم می زنند و در پی دریافت تضمین های امنیتی مکتوب از کاخ سفید در برابر ایران، راهی کمپ دیوید شده اند! طنز تلخ رویدادهای کنونی این است که اعراب خلیج فارس در حالی کشورمان را عامل بحران ها و درگیری های کنونی خاورمیانه می دانند که بنا به آمار رسمی سال 2014، ریاض امروز بزرگ ترین وارد کننده سلاح در جهان است و امارات متحده عربی رتبه سوم را در اختیار دارد.

امروز مردم بی دفاع، غیرنظامیان و زیرساخت های شهری یمن در آتش تجاوز جنگنده های سعودی و شرکایش در شورای همکاری خلیج فارس می سوزد و این کشور در آستانه یک فاجعه انسانی قرار گرفته است. از سوی دیگر، تروریست هایی که عراق و سوریه را به ویرانی کشانده اند نیز از حمایت های جدی نظامی و مالی قطر و عربستان برخوردارند.

این درحالی است که تاکنون جمهوری اسلامی ایران نه در لفظ و نه در عمل هرگز هیچ یک از کشورهای عربی شورای همکاری خلیج فارس را نه تنها تهدید نکرده است بلکه همواره بر ضرورت ایجاد وحدت سیاسی و امنیتی و تقریب مذاهب در خاور میانه تاکید می کند.

در واقع، این کشورها بر اساس تفکر ‘ایران هراسی’، جریان نفت خلیج فارس را در اختیار آمریکا قرار می دهند، به عنوان اعضای ‘اوپک’ نه به سود اعضا که به نفع غرب جهت گیری می کنند، از تروریسم و افراطی گری به اسم دین حمایت می کنند و تخم تفرقه را به دست خود پراکنده می سازند.

آمریکا و هم پیمانانش نیز در مقابل دریافت جریان نفت و گاز ارزان و سهل الوصول آنها که از مسیر راهبردی تنگه هرمز به بازارهای جهانی سرازیر می شود، جدیدترین تجهیزات نظامی و تسلیحاتی را به آنها می فروشند تا اطمینان خاطر دهند که در مقابل تهدیدات ایران! از آنها محافظت خواهند کرد.

در واقع، سیاست کلان آمریکا در قبال نفت خاورمیانه تجسم عینی این گفته ‘هنری کیسینجر’ وزیر خارجه سابق آمریکاست که می گوید: ‘ ‘نفت مهم تر از آن است که اختیارش در دست اعراب باشد!’

اکنون توافق هسته ای احتمالی ایران و غرب بهانه ای دیگری شده است تا این کشورها بیش از پیش بر طبل ‘شیعه هراسی’ و ‘ایران هراسی’ بکوبند تا با درآمد هنگفتی که از فروش نفت به دست می آورند، برای خرید جدیدترین تسلیحات از آمریکا با هم مسابقه بگذارند.

بر همین اساس، مقامات کشورهای عربی، از جمله وزیر خارجه بحرین و سفیر امارات در امریکا، همسو با اظهارات مقامات آمریکایی از جمله ‘جان کری’ وزیر امور خارجه این کشور، اعلام کرده اند که دستور کار نشست کمپ دیوید، توافق هسته ای احتمالی گروه 1+5 (اعضای دائم شورای امنیت و آلمان) با ایران است.

به گفته مقام های آمریکایی قرار است اوباما در کمپ دیوید نگرانی حاشیه نشینان عرب خلیج فارس را برطرف کند و به آنها اطمینان دهد که توافق هسته ای احتمالی با ایران، ضرری را متوجه آنها نخواهد کرد، واشنگتن همچنان آنان را شریک خود می داند و آماده است سلاح های پیشرفته ای را که تاکنون فقط در اختیار رژیم صهیونیستی قرار داده، به اعراب نیز بفروشد.

** کمپ دیوید: و سریال تلخ بی تدبیری های کشورهای عربی

محل و زمان برگزاری نشست کنونی را نمی توان تصادفی دانست. کارتر و کلینتون، میزبانان دو نشست قبلی هر دو دموکرات بودند و اوباما نیز که میزبان کمپ دیوید سوم است، از همین حزب سیاسی برخاسته است. مرور سوابق روسای جمهوری دموکرات آمریکا نشان می دهد که نقش لابی های صهیونیست در سیاست گذاری خارجی آنها پررنگ تر از همتایان جمهوری خواه آنها بوده است.

اکنون یک رییس جمهوری دموکرات دیگر، گروهی از وابستگان خود در خاورمیانه را به کمپ دیوید دعوت کرده است. مقامات عربستان، قطر، امارات عربی متحده، کویت و عمان راهی مکانی شده اند که خروجی گفت و گوهای آمریکایی-عربی- صهیونیستی آن تاکنون جز تشدید بی ثباتی خاور میانه و تضعیف کشورهای عربی منطقه و افزایش تجاوزات و زیاده هایی رژیم تل آویو چیز دیگری نبوده است.

بعد از کمپ دیوید اول، مصر که زمانی سردمدار مبارزه با رژیم صهیونیستی بود، از میدان کنار کشید و در توافقنامه های اسلو، سازمان آزادی بخش فلسطین نیز تن به سازش داد. تل آویو تا برگزاری کمپ دیوید دوم ضمن عمل نکردن به تعهدات خود در پیمان های قبلی، همچنان به تجاوزگری ادامه داد و در کمپ دیوید دوم این طرف فلسطینی بود که مسئول شکست روند صلح اعلام شد.

اکنون، مصر شاهد بی ثباتی داخلی، افول شدید وضعیت اقتصادی و درگیری های متعدد در سینا است و مردم آن رویای حکومت دموکراتیک و استقلال عمل خارجی را از یاد برده اند. فلسطین و قدس همچنان اشغال است، تل آویو به شهرک سازی و نابودی مزارع و خانه های فلسطینی ها ادامه می دهد. عراق و سوریه به عنوان دو معترض جدی و اصلی کمپ دیوید اول، هر دو با بحران های عمیقی دست و پنجه نرم می کنند و با جنگ های نیابتی خونین و گروه های تکفیری ریز و درشتی درگیرند که بخشی از طرح های آمریکایی-صهیونیستی برای تسلط بر منابع انرژی و نفوذ هرچه بیشتر در منطقه استراتژیک خاور میانه محسوب می شود.

فردای روز برگزاری نشست کمپ دیوید، فلسطینی ها در سالروز ‘روز نکبت’ (یوم النکبه) یا ‘روز مصیبت’ به عزا می نشینند. 67 سال پیش در 15 می سال 1948 میلادی، سازمان ملل متحد کشور یهودی اسراییل را به رسمیت شناخت و روند کشتار و آوارگی اعراب ساکن فلسطین آغاز شد. در آن سال، نظامیان صهیونیست 500 روستای فلسطینی را از نقشه محو و حدود 700 هزار تن از مردم فلسطین را آواره کردند.این روز در فلسطین عزای عمومی و در تقویم عبری اسراییل، تعطیل رسمی و عید است.

رژیم صهیونیستی که یکی از برندگان اصلی سریال کمپ دیوید و مجموعه ناآرامی گسترده کشورهای عربی است، نیازی ندیده است که این بار هم در کمپ دیوید شرکت کند و سعی می کند از طریق لابی های بانفوذ خود جریان را به نفع خود هدایت کند.

در حال حاضر، شیوخ نفتی حاشیه خلیج فارس و در راس آنها سعودی ها که عنوان ‘خادم الحرمین الشریفین’ را یدک می کشد، با مسلمانان هم نژاد و هم زبان خود در عراق، سوریه و یمن چنان می کنند که یادآور ‘نکبت’ و مصیبتی است که رژیم صهیونیستی برای فلسطینی ها به همراه داشته است. ظاهرا دیگر مسئله فلسطین در اذهان و افکار وابسته و رو به زوال آنها جایی ندارد و با وابستگی مالی، نظامی و سیاسی روز افزون خود به واشنگتن، روند تخریب و ویرانی خاور میانه و خلق فجایع و مصیبت های بیشتری را برای مسلمانان کلید زده اند.

تنها جمهوری اسلامی ایران است که گرچه با آمریکایی ها و متحدان آن پای میز مذاکرات هسته ای نشسته است، همچنان کشوری به نام اسراییل را به رسمیت نمی شناسد و تاکید می کند زیر بار هیچ گونه زیاده خواهی نمی رود و به رغم عهدشکنی های متعدد طرف مقابل، سعی می کند با وجود فشارهای سیاسی و اقتصادی سنگین و چندجانبه، با دیپلماسی و تدبیر منافع ملی خود را تامین و از بروز بحران دیگری در خاور میانه جلوگیری کند.

نمی توان انتظار داشت که خروجی کمپ دیوید 3 به سود ایران و در جهت فرونشانی بحران های کنونی خاور میانه باشد، بنابراین این جمهوری اسلامی ایران است که باید با پیش بینی سناریوهای احتمالی و تدارک تدابیر مقتضی و هوشیارانه در این خصوص، تلاش کند همچنان بر پایه حکمت و با توجه به مصلحت ملی و اسلامی، عزت خود را همچنان حفظ کند.

آذین صحابی

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد