صفحه اصلی » استان اصفهان » اصفهان » هیچ فیلمی شایسته تقدیر نشد! بیانیه هیأت داوران خانه مطبوعات اصفهان

هیچ فیلمی شایسته تقدیر نشد! بیانیه هیأت داوران خانه مطبوعات اصفهان

این دوره از جشنواره دو درس بزرگ داشت؛ یکی اینکه دنیای کودکان صرفا به فرم خلاصه نمی شود و دیگر اینکه زبان سینما هم در روایت از دنیای آن ها نباید قربانی بدون قصه گفتن شود. دنیای کودکان هم قصه دارد…

تاریخ انتشار: ۱۴:۴۶ - یکشنبه ۱۳۹۲/۰۷/۲۱

صاحب نیوز، سرویس خبر: خانه مطبوعات استان اصفهان در بخش جلوه گاه امید جشنواره فیلم های کودک و نوجوان  به داوری نشست و در دو شاخه سینمای ایران و فیلمسازان جوان اصفهان فیلم ها را مورد بررسی قرار داد. در این بیانیه آمده است که با توجه به زبان دور فیلم های به نمایش در آمده در دو بخش از جشنواره در ارتباط با  کودکان و نوجوانان و کیفیت فیلم ها  امسال  هیچ فیلمی شایسته تقدیر عنوان نشده است. در این بیانیه آمده است:

چون سر و کار تو با کودک فتاد
پس زبان کودکی باید گشاد

انگار حتی مولانایی هم که بر قله عرفان ایرانی ایستاده و حرف هایش با رازهایی همراه و پیچیده سخن می گوید اعتراف می کند که وقتی پای صحبت، نصیحت و تربیت کودکان در میان است باید با زبان دیگری حرف زد و لحن دیگری یافت چرا که این جا سرزمینی دیگر است!

اینجا سرزمین کودکان و نوجوانان است، جایی که مرزخیال و واقیعت کمرنگ تر از بی رنگی است.

حالا باید پذیرفت که سخن عارفانه را برای حرف زدن با کودک باید کنار گذاشت و با زبان کودکان باید سخن گفت و به همین دلیل امروز بیشتر از هر زمانی به این حرف مولانا باید گوش و به این پریشانی در حرف زدن برای کودک باید اندیشید زیرا ما امروز بلد نیستیم با کودکانمان صحبت کنیم و به تبع آن سینمای کودک ما هم گرفتار پریشانی زبانی در حرف زدن با  کودکانی است که دنیای خود را دارند و از اعتبارات دنیای ما و پیچیدگی ها و عجایب آن سر در نمی آورند.

بیایید قبول کنیم آن ها از زبان بزرگترهایی که گاهی فلسفی و گاهی روشنفکرانه و گاهی حتی عارفانه با آن ها حرف می زنند چیزی نمی فهمند چون قصه های محدود دنیای محتوم ما به کار دنیاهای نامحدود آنها نمی آید.

سینمای کودک امروز از بیرون به آن ها نگاه می کند نه از درون. بدجوری فراموش کرده ایم ما امروز درباره کودکان و نوجوانان فیلم می سازیم و نه برا ی آنها! بزرگترهای سینمای کودک از زبان  خودشان با کودکان صحبت می کنند و حتی قصه های خود را برای آن ها باز تعریف می کنند و راوی قصه هایشان کودک و نوجوان انتخاب می کنند به خیال این که برای آن ها قصه می گویند ولی زهی خیال باطل؛ ما زبان کودکانمان را نمی فهمیم.

 در روزگاری که بزرگترها هم زبان یکدیگر را به سختی متوجه می شوند صحبت کردن برای کودکان البته از هر کار دیگری سختر است! در دنیایی که بزرگترها هم حرف یکدیگر را خوب نمی فهمند و نمی توانند صحبت کنند حرف زدن و قصه تعریف کردن برای کودکان سخت تر است.

سینمای کودک هر سال به خوبی نشان می دهد که چقدر به دنیای کودکان نزدیکیم و چقدر از دنیای آن ها دور شده ایم. جشنواره فیلم کودک و نوجوان و فیلم های به نمایش در آمده در آن دماسنجی است که زنگ خطر است. شاید چندان عیبی هم به  آثار آن نمی توان گرفت و مشکل بزرگتر از آن است و جشنواره نشان دهند  این عدم ارتباط با دنیای آن ها است.

سینمای کودک امسال هم نشان داد که دنیای ما و کودکانمان چقدر فاصله دارد و ما امروز رؤیاهای کودکیمان را کمتر به خاطر می آوریم. مشکل البته از کودکان نیست آن ها تفاوتی نکرده اند. این ما هستیم که عوض شده ایم و تعارضات جدیدی پیدا کرده ایم و نمی توانیم دنیای آن ها را درک کنیم.

این دنیای بزرگترهای آن هاست که پیچیده تر شده است و از سادگی دنیای کودکان سر در نمی آورند. کودکان و نوجوانان به فطرت انسانی نزدیکتر هستند و این ما هستیم که در ارتباط با یکدیگر دچار مشکل شده ایم. کودکان همان کودکانند! اما انگار در روزگار ما ساده حرف زدن و نگاه کردن سخت شده است و محصولش سردرگمی در ارتباط با آن هاست. نشان دادن قصه هایی است که ربطی به دغدغه های آنان ندارد. کنار این هم زبانی با دنیای کودکان خود سینما هم زبانی دارد که به قواعد آن هم باید وفادار بود و اینجاست که باید گفت اگر چه سینما البته بهترین زبانی است که می توان با کودکان صحبت کرد اما در عین حال سخترین آن هم هست.

بهترین است چون کودکان رؤیا دارند و سینما هم کارخانه رؤیاسازی است و به همین نسبت سینما نزدیکترین بیان و زبان برای نشان دادن رؤیاهای کودکانه است اما این نشان دادن سخت هم هست چون باید هم زبان سینما را دانست و هم زبان کودکان را! و این دو همیشه یک جا جمع نمی شوند.

نمی شود تنها با قاب زیبا و لوکیشن های بکر و تصویربرداری و استفاده با رنگ و نور با کودکان در سینما حرف زد و داوران به کف زدن تشویق کرد.

 نمی شود بی داستان و فیلمنامه ظریف و کودکانه برای کودکان و نوجوانان فیلم ساخت.

نمی شود به زور چند بچه را به فیلم سنجاق کرد و آن را در گونه سینمای کودک دانست.

نمی شود برای جشنواره ای 27 ساله هیچ برنامه محتوایی نداشت و از محتوای آن انتظار داشت.

سینمای کودک ما اما تصور دنیای رنگی از کودک دارد و در فرم کمی گیر کرده است. دنیای کودکان فراتر از تصوری ساده انگارانه درباره آن است که آن را در رنگ و فرم خلاصه می کند.

تیتراژ پایانی

این دوره از جشنواره دو درس بزرگ داشت؛ یکی اینکه دنیای کودکان صرفا به فرم خلاصه نمی شود و دیگر اینکه زبان سینما هم در روایت از دنیای آن ها نباید قربانی بدون قصه گفتن شود. دنیای کودکان هم قصه دارد. سینما هم بدون قصه و داستان جلو نمی رود. حکایت جشنواره فیلم کودک و نوجوان هم جدای از این قصه پرغصه سینمای کودک نیست.

به همه این دلایل هیأت انتخاب و داوری خانه مطبوعات استان اصفهان در بخش جلوه گاه امید پس از تماشا و بررسی کلیه آثار شرکت کننده در بخش مسابقه سینمای ایران و فیلمسازان جوان اصفهان هیچ فیلمی را حائز رتبه برتر ندانست و علاوه براین به دلیل ماهیت مهم تربیت کودک و نوجوان و همچنین نیاز به وجود تشویق و تنبیه در امرخطیر تربیت هیأت انتخاب و داوری خانه مطبوعات استان اصفهان پیشنهاد می گردد در سال های آتی به خاطر اعمال برخی تدابیر جهت دور شدن فیلمسازان از وادی ساده انگاری و سهل الوصول بودن دنیای کودک و نوجوان بخشی را به عنوان بدترین تولیدات اختصاص بدهد تا شاید مخاطبان توسط سازندگان جدی ترگرفته شوند.

منصور گلناری، محمد بندر عباسی

امیر محزونیه، جمال نوروز باقری

دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری صاحب نیوز منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد