هادی چیت ساز
۱۰:۱۸ - جمعه ۱۳۹۵/۰۲/۳۱

پاسخ به مقاله آقای محمود فروزبخش

طلبگی، قلب تپنده ­ی جامعه

ارزش هر حرفه ای به فایده و تأثیر آن است. حوزه علمیه مروج دین در جامعه است و دین در جامعه مثل قلب در بدن است. بدن معیوب با قلبی سالم به حیات خود ادامه می دهد و عیبش را درمان می کند اما بدن سالم ولی بدون قلب، مرده ای بیش نیست. جامعه ای که دینی نباشد، بدنی است که تعفنش دنیای خود و دیگران را آلوده می کند

به گزارش صاحب نیوز به نقل از ندای اصفهان- هادی چیت ساز/

پیش از این متنی به قلم آقای محمود فروزبخش با عنوان «طلبگی تأثیرگذارترین است اما…» در پایگاه تحلیلی خبری ندای اصفهان منتشر شده است (اینجا) و در آن طلبگی را در عرض سایر رشته های دانشگاهی تعریف کرده است که باید با توجه به استعداد شخص به آن نگاه کرد. پیرامون این دیدگاه نکات متفاوتی به ذهن می رسد که اجمالا بیان می گردد.

رهبر معظم انقلاب در دیدار با طلاب و اساتید تهران، از طلبگی به عنوان با ارزش ترین حرفه و بالاترین جهاد در جامعه امروز نام بردند. علت آن نقش و تأثیری است که طلاب در جامه دارند: «ایشان مبارزان خط مقدم در برابر مکتب ها و عقایدی هستند که مردم را به ضد ارزش ها سوق می دهند».

طلبه انقلابی

ارزش هر حرفه ای به فایده و تأثیر آن است. حوزه علمیه مروج دین در جامعه است و دین در جامعه مثل قلب در بدن است. بدن معیوب با قلبی سالم به حیات خود ادامه می دهد و عیبش را درمان می کند اما بدن سالم ولی بدون قلب، مرده ای بیش نیست. جامعه ای که دینی نباشد، بدنی است که قلب ندارد که هم تعفنش دنیای خود و دیگران را آلوده می کند و هم آخرتی ذلت بار دارد. از سویی ترویج دین بر دوش علما و روحانیت است. پس حوزه بسان قلب تپنده و نشان حیات جامعه است که هیچ حرفه ای نمی تواند جای آن را پر کند.

مقایسه بین قلب و سایر اعضاء هرگز در مقام کاستن از ارزش سایر اعضا نیست بلکه فقط ارزش ها را به نسبت نقشی که برای حرکت انسان دارند، می سنجد. ارزشمندتر بودن طلبگی به معنای بی ارزشی بقیه ی فعالیت ها نیست بلکه هر کدام واجب هستند ولی طلبگی واجب تر است. نقش حوزه در جامعه، رواج اندیشه ی دینی در مقابل افکار ضد دینی و ایجاد زندگی صحیح در برابر زندگی فاسد است. اندیشه و معرفت در زندگی انسان، شاخصِ او در انتخاب سعادت و شقاوت است. اگر کسی بهترین ماشین را داشته باشد، اما مسیر را اشتباه رود، بی بهره است، اما حرکت در مسیر درست هرچند با پای پیاده یا دوچرخه، بهره ها دارد بلکه می توان در ادامه کمبودها را جبران کرد. جای اتومبیل را دوچرخه با سرعت کمتر می تواند پر کند اما اشتباه در مسیر را هیچ چیز دیگر جبران نمی کند.

عنصر چهارم

هر کسی باید بر اساس سه عنصر علاقه، استعداد و شرایط خویش، حرفه و رشته انتخاب کند. کسی که از هوش خوبی برخوردار است اما تحمل دیدن خون را ندارد، برای پزشکی مناسب نیست. از طرفی کسی که علاقه به ماجراجویی دارد، هرگز نباید در آزمایشگاه محصور شود. پس موفقیت هرکسی در تناسب انتخاب با این سه عنصر است. اما گاهی عنصر چهارمی هم در کار است که انتخاب انسان را محدود می کند و آن ضرورت های عمومی است که برای انسان وظیفه می آورد. وظیفه در موارد اندکی انحصار در یک مورد می آورد مثل «جنگ در برابر باطل در صورت نبود نیرو»، و در مواردی انتخاب بین موارد ایجاد می کند. در میان این عناصر، وظیفه محوری اولویت بر بقیه دارد و بقیه مکمل آن در انتخاب هستند. گاهی وظیفه ها، علاقه ها را می سازند. کسی که توان کارهای سنگین تر دارد، اگر خود را مشغول کارهای معمولی کند، از نعمت الهی به طور شایسته استفاده نکرده و در پیشگاه خداوند عذری ندارد.

توجه به وظیفه و توان هرکسی، هم در انتخاب اصل حرفه نقش دارد و هم در انتخاب مراتب همان حرفه. پر واضح است کسی را که توانِ آموختنِ مراتب بالای علم باشد، قناعت به مراتب پایین حماقت است. آفرین گفتن به دانشجوی پزشکی که توان تخصص دارد اما همت خود را صرف عمومی می کند، معنا ندارد؛ تحسین او در فوق تخصص است. کسی که متخصص باشد، فعالیتِ پزشک عمومی کمترین کار اوست. هرچه علم بیشتر باشد، بازدهی بیشتری دارد. اعتبار هر جامعه ای به شمار متخصصین آن است نه افراد معمولی.

حرفه ی علم آموزی در حوزه مراتب دارد

هرچه توان بازوان علمی طلبه بیشتر باشد، شبهات را محکم تر پاسخ می دهد. پس تلاش و همت همه طلاب باید در راستای آموختن مراتب بالا باشد. مقایسه ی تبلیغ و فعالیت طلبه ی مجتهد با غیر مجتهد، مثل مقایسه روشنایی فانوس با پرژکتور است. همچنین میزان کارآیی یک مرجع نسبت به همان مجتهد، مثل مقایسه ی نورافکن چهل پرژکتوری با یک پرژکتور است که او خانه ای را روشن می کند و او مجموعه ای را. قصد نگارنده بی ارزش کردن وظیفه ی تبلیغ و فعالیت های اجرایی نیست بلکه نقطه ی هدف را برای برنامه ریزی و انتخاب نشان می دهد.

حوزویان بر اساس رسالت و تأثیری که دارند، مهم ترین نقش اجتماعی را ایفا می­کنند. بر جوانانی که توان ورود به این عرصه و رسیدن به قله های مرتفع آن را دارند، کار دیگری وظیفه نیست. بزرگترین جهاد انتظار آنان را می کشد.

انتهای پیام/ت