1397050117423848914830964
۱۰:۳۸ - پنجشنبه ۱۳۹۷/۰۹/۱

آیا امکان دارد باز هم حماسه خلق کنیم؟

حل مشکلات اقتصادی و همدلی که فراموش کرده ایم/ درس های ماندگار عملیات محرم سال ۶۱

آیا این امکان وجود ندارد دوباره حماسه ­ای شبیه ۲۵ آبان ۱۳۶۱ خلق کنیم؟ آن روز رزمندگان ما با رمز یازینب(س) از رودخانهٔ سرکش عبور کردند، آیا نمی­ شود ما هم امروز یک یاعلی بگوییم و در برابر جنگ اقتصادی دشمن بایستیم؟ آیا نمی­ شود امروز هم خون انقلابی­گری و انسانیت ما به جوش آید و با مدیریت صحیح اقتصادی از این پیچ تاریخی ایجاد شده عبور کنیم؟

صاحب نیوز-رمضانعلی کاوسی/ چند روز پیش مشغول ویراستاری کتاب در دست تألیفم با عنوان سیراب از عطش بودم. سیراب از عطش به خاطرات رزمندهٔ جانباز حاج احمد شیروانی می پردازد. شیروانی در عملیات ­های مختلفی از جمله عملیات محرم در آبان سال 1361 حضور داشته است. 36 سال قبل در مرحلهٔ اول عملیات محرم، او و عده ­ای از رزمندگان اسلام با زحمت از رودخانهٔ وحشی و خروشان دویرج عبور می ­کنند. شرایط عملیات به قدری در محورهای دیگر سخت و بغرنج بوده که عبور از رودخانه، توسط گردان امام محمد باقر(ع) اجتناب ناپذیر بوده است. اگر این گردان از رودخانه عبور نمی ­کرد و خط دشمن در این محور هم نمی­ شکست، تلاش گردان­ های مجاور هم بی­ نتیجه می ­ماند. شیروانی و همسنگرش در پرتو نور منورهای دشمن با چشم خود می­ بینند که همرزمانشان یکی پس از دیگری شجاعانه به آب می ­زنند و مظلومانه طعمهٔ رودخانه سرکش می­ شوند و…
حین ویراستاری خاطرات این رزمندهٔ جانباز، برای لحظاتی انگشتانم از فشردن دکمه­ های صفحه کلید باز ماند و مرا به فکر وا داشت. چند لحظه به خودم یادآوری کردم که در شب دهم آبان سال 1361 تعداد زیادی از بهترین فرزندانِ استان اصفهان توسط آن رود وحشی بلعیده شدند تا ما امروز سرافراز باشیم و در خودمان غرق نشویم. بعد از عملیات محرم و در 25 آبان 61 مردمِ استان با دل­ هایی محزون و چشمانی بارانی کاروان 370 نفری فرزندان شهیدِ خود را تشییع کردند. در ذهن خود به این نتیجه رسیدم که در آن روز رابطهٔ شهدا با مردم رابطه­ ای دو سویه و متقابل بود. شهدای عملیات محرم با حضور معنویشان فضای شهر تاریخی اصفهان را عطرآگین کردند. مردم هم به پاس قدردانی از این کبوتران سبکبال، کار و حرفهٔ خود را تعطیل کردند و به خیابان ­ها آمدند. آنها با وحدت و همدلی، عزیزانشان را از میدان امام تا گلستان شهدا مشایعت کردند. همه یکدل بودند و اشک و افتخارِ مردم با هم درآمیخته بود.آن روز شهدا با نثار جانشان بذر وحدت و ایثار را در دل مردم ما کاشتند. انگار همه با هم برادر و صمیمی شده بودند. آن­قدر مردم به هم نزدیک شده بودند که به نظر می ­رسید حاضرند جانشان را فدای یکدیگر کنند.

پیش خودم اوضاع 36 سال قبل را با اوضاع امروز جامعه مقایسه کردم. با خودم گفتم: آن روز، ما، هم درگیر جنگی نابرابر بودیم، هم تحت فشارِ تحریم ­های اقتصادیِ کمرشکنِ دشمن. کشورهای دیگر حاضر نبودند حتی سیم خاردار به ما بفروشند. مردم ما با وجود همهٔ این سختی­ ها با وحدت و همدلی جنگ را اداره کردند و با استقامت مثال زدنی شان پوزهٔ دشمن بعثی را به خاک مالیدند.

مگر ما همان مردم 36 سال قبل نیستیم؟ آن روز خانواده ها برای فرستادن فرزندانشان به جبهه از هم سبقت می­ گرفتند؛ امروز چه بر سر ما آمده که برای تهیهٔ مایحتاج روزمرهٔ خود و به طور کلی برای رسیدن به مال و منال دنیا با هم رقابت می­ کنیم! به نظر می­ رسد توقع داشتن از دولت برای حل مشکلات اقتصادی کار بیهوده ای باشد؛ چون تحریم ­ها، رانت خواری ­ها و اختلاس ها چنان کلاف در هم پیچیده به هم بافته که به این زودی ها مشکلات مرتفع نخواهد شد. اما من از مردم توقع دارم. چرا بعضی از ما در این اوضاع بد اقتصادی به همنوع خود رحم نمی کنیم؟

آیا این امکان وجود ندارد که یک بار دیگر همدلی و همکاری 36 سال قبل را تکرار و دوباره حماسه ­ای شبیه 25 آبان 1361 خلق کنیم؟ آن روز رزمندگان ما با رمز یازینب(س) از رودخانهٔ سرکش عبور کردند، آیا نمی­ شود ما هم امروز یک یاعلی بگوییم و در برابر جنگ اقتصادی دشمن بایستیم؟ آیا نمی­ شود امروز هم خون انقلابی­گری و انسانیت ما به جوش آید و با مدیریت صحیح اقتصادی از این پیچ تاریخی ایجاد شده عبور کنیم؟

چه زیبا می­ شود اگر در این اوضاع بلبشوی اقتصادی بار دیگر با خلق حماسه ­ای انسانی بیشتر به فکر همنوع خود باشیم. چه زیباست اگر به این نکته بیاندیشیم که سود ما با سود هموطنان دیگرمان در هم آمیخته است. واقعاً فکر می­ک نید به جز تجار، دانشجویان خارج از کشور و سفرهای ضروریِ خارجی، همهٔ مردم ما به دلار احتیاج دارند؟ چرا وقتی به دلار احتیاج نداریم، می ­خریم و نگهداری می­ کنیم؟ چرا بیش از حد نیازمان خرید می ­کنیم؟ چگونه راضی می­ شویم چندین گونی برنج، ده ها قوطی رب گوجه و… بخریم و انبار کنیم در صورتی که بسیاری از هموطنانمان توانایی خرید حتی ده کیلوگرم برنج و یک قوطی رب گوجه را هم ندارند. واقعاً چرا امروزه اخلاق اقتصادی و به تبع آن مردم ­داری، مهرهٔ گم شدهٔ جامعهٔ ما شده است؟ با کمال تأسف امروزه خودپسندی و پول پرستی در جامعهٔ ما دارد جایگزین اخلاق­ مداری می شود و خلق حماسه انقلابی دیگری نیاز است.