اگرچه در بوق های رسانه ای خود در همه جا پیچاندند که در عتبات عالیات و عراق نه جای خواب وجود دارد و نه از آب و غذا خبری است؛ اما به فضل خدا و احسان اباعبدالله علیه السلام همه مردم عزادار، زائران و مجاوران سر سفره و خوان اهل بیت علیهم السلام نشستند و سیراب و بهره مند شدند و با دلی سرشار از امید به استجابت دعاهایشان و قبول زیارت هایشان به وطن شان باز گشتند.

برخی از کم معرفت ها گفتند، این سفر کم خرجی بود در حالی که نمی‌دانستند پای این سفر شهدایی گرانبهاترین گوهر وجودشان که همان جانشان بود را سنگفرش راهشان کرده‌اند، برخی از کم معرفت ها هم گفتند کربلا شلوغ بود و گرم ولی با معرفت ها گفتند همه سختی‌ها فدای یک تار موی دختر سه ساله اباعبدالله الحسین علیه السلام.

همه آن ها در حالی چنین اظهاراتی داشتند که نمی دانستند که هر موکب میانگین یک میلیارد تومان هزینه برپایی داشت که همه هزینه های آن را عشاق و دلدادگان حسین علیه‌السلام پرداخت کردند اما حیف تا خواستیم کمی از سختی های اهل بیت علیه السلام اباعبدالله درک کنیم با صدای  «هلابیکم یا زوار الحسین» سر خوان پر برکت حسین (ع) همه چیز یادمان رفت…
نمی توان کتمان کرد که در این سفر نواقصی وجود نداشت اما جوهر قلم شرم بیان آن را در مقابل این همه زیبایی و لطف و احسان اباعبدالله علیه السلام دارد و همه ما باید بدانیم که منصفانه نیست که از این سفر به عنوان سفر ارزان و کم خرج یاد کنیم در حالی که خون پاک جوانان مرز و بوممان خرج شده تا ما امروز با خیالی آسوده و به قول خودمان با صرف کم ترین هزینه ای افتخار عنوان زوار حسین را پیدا کنیم.

انتهای پیام /